İsimler Ansiklopedisi & İsimlerin Mânâları BİR HARF SEÇİN AŞAĞI DOĞRU OKUYUN

A B C Ç D

 

E G F H I

 

İ J K L M

 

N O Ö P R

 

S Ş T Ü

 

V Y Z    

 







Yeni Sayfa 1




ŞABAN : (Ar.) Er. 1. Aralık,
fasıla. 2. Hicri, Kameri ayların sekizincisi, üç ayların ikinci ayı.



ŞABEDDİN : (Ar.) Er. - Din topluluğu, cemaati.



ŞÂDÂB : (Fars.) Er. - Suya kanmış, sulu, taze.



ŞÂDÂN : (Fars.) Ka. - Keyifli, neşeli, sevinçli.



ŞADKÂM : (Fars.) Ka. - Çok sevinçli.



ŞÂDNÂK : (Fars.) Ka. - Gönlü memnun.



ŞADUMAN : (Ar.) Ka. - Sevinçli, neşeli, memnun.



ŞADİ : (Fars.) Er. - Sevinç, mutluluk.



ŞADİYE : (Ar.) Ka. 1. Memnunluk, sevinç, gönül ferahlığı. 2. Güzel sesle şarkı
okuyan, şiir söyleyen.



ŞAFAK : (Ar.) - Güneş doğmadan az önce ufukta beliren aydınlık. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



ŞAFAKGÜN : (a.t.i) Er. - Şafak renkli, kızıl.



ŞAFAKNUR : (Ar.) Ka. - Şafak aydınlığı.



ŞAFİ : (Ar.) Er. 1. Suçlunun bağışlanması için araya girip yalvaran kimse. 2.
İyileştiren, şifa veren. 3. İnandırıcı, inandıran.



ŞAFİYE : (Ar.) Ka. - (bkz. Şafi).



ŞAH : (Fars.) Er. 1. Hükümdar. - Birleşik isimlerde 1. ve 2. isim olarak da
kullanılır: Şahbanu - Selimşah gibi.



ŞAHABEDDİN : (Ar.) Er. - Dinin yıldızı.



ŞAHADEDDİN : (Ar.) Er. - Dinin tanıklığı. Dinin belirtisi, işareti.



ŞAHADET : (Ar.). 1. Şahitlik etme, şahitlik, tanıklık, Kelime-i şehadet. 2.
Açık, belirti. 3. Şehit olma, şehidlik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞAHAMET : (Ar.) Er. - Şişmanlık, topluluk.



ŞÂHÂN : (Fars.) Er. 1. Şahlar. 2. Oldukça büyük boylu, yırtıcı bir kuş. (bkz.
Şahin).



ŞAHANDE : (Fars.) Ka. - Mutlu, memnun.



ŞAHANE : (Fars.) Ka. - Hükümdarlara yakışacak kadar güzel, eksiksiz olan.



ŞAHAP : (Ar.) Er. 1. Alev, ateş parçası. 2. Kayan yıldız, akan yıldız. 3. Cesur
yürekli kimse.



ŞAHAT : (f.t.i.) Er. - Güçlü, güzel cins at, atların şahı.



ŞAHBANU : (Fars.) Ka. - Hükümdar eşi, şah hanımı.



ŞAHBAZ : (Fars.) Er. 1. Beyaz ve iri doğan. 2. Yakışıklı. Yiğit, serdengeçti. 3.
Kabadayı. 4. Cömert. 5. Büyük, gösterişli, güzel mükemmel.



ŞAHBENDER : (Fars.) Ka. - Konsolos.



ŞAHBEY : (f.t.i.) Er. - Üstün nitelikli, saygın, yüce.



ŞAHDANE : (Fars.) Ka. - İri inci tanesi.



ŞAHDAR : (Fars.) Er. - Dallı, budaklı ağaç.



ŞAHESER : (Fars.) Ka. - Değerli, üstün nitelikli. Kalıcı, değerli, üstün yapıt.



ŞAHHANIM : (Fars.) Ka. - Hanım sultan. - Şah ve hanım kelimelerinden birleşik
isim.



ŞAHIGÜL : (Fars.) Ka. - Gül dalı.



ŞAHKAR : (Fars.). - Baş eser, en güzel eser. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞAHMELEK : (f.a.i.) Ka. - Melekler kadar güzel, güzellikte lider.



ŞAHNAZ : (Fars.) Ka. - Çok nazlı.



ŞAHNUR : (a.f.i.) Ka. 1. Kaynak, ışık kaynağı. 2. Münevver.



ŞAHNİSA : (f.a.i.) Ka. 1. Hükümdar kadın, hükümdar karısı. 2. Kadınların şahı,
üstün nitelikli, değerli kadın.



ŞAHRAH : (Fars.) Er. 1. Büyük işlek yol, ana yol, cadde. 2. Şaşırılması mümkün
olmayan doğru ve açık yol.



ŞAHRUH : (f.a.i.) Er. - Yüce ruhlu, görkemli, üstün kişilikli kimse.



ŞAHSAR : (Fars.). - Dallık, ağaçlık, koruluk. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞAHSINUR : (Ar.) Ka. - Nurlu kişi, aydınlık kimse.



ŞAHSUVAR : (Fars.) Er. - İyi ata binen yiğit kimse.



ŞAHVAR : (Fars.) Er. 1. Şaha, hükümdara yakışacak surette. 2. İri ve iyi cins
inci.



ŞAHVELET : (f.a.i.) Er. - Hükümdar çocuğu.



ŞAHİ : (Fars.) Er. - Şah´a hükümdara mensup, şah ile ilgili. Şahlık
hüküm­darlık.



ŞAHİD : (Ar.) Er. 1. Bir yerde bulunan, bir şeyi gören ve gördüğü ve bildiği
şeyler konusunda bilgi veren kimse, tanık. 2. Bir akdin yapılması sırasında
taraflardan birinin yanında hazır bulunan. 3. Doğrulayan, isbat eden. 4. Hz.
Muhammed´in sıfatlarından.



ŞAHİDÜDDİN : (Fars.) Er. - İslam´ı seçmiş olan ve İslam´ın hak din olduğuna
şahidlik eden.



ŞAHİKA : (Ar.) Ka. - Zirve, doruk, dağ tepesi.



ŞAHİN : (f.t.i.) Er. - Büyük boylu, kanca gagalı, yırtıcı bir kuş.



ŞAHİNALP : (f.t.i.) Er. - Şahin gibi güçlü yiğit, cesur.



ŞAHİNER : (f.t.i.) Er. - Şahin gibi güçlü, yiğit er.



ŞAHİNHAN : (f.t.i.) Er. - Güçlü, yiğit kimse.



ŞAHİNKAN : (f.t.i.) Er. - Yiğit soydan gelen, güçlü, kahraman.



ŞAHİNTER : (Fars.) Er. - Çok yiğit, kahraman, şahin gibi.



ŞAHİSTAN : (Fars.) Er. - Şah ülkesi.



ŞÂHZÂDE : (Fars.) Er. - Şehzade, şah oğlu, hükümdar çocuğu.



ŞAHZAT : (f.a.i.) Er. - Saygıdeğer kimse. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak
kullanılır.



ŞAKAR : (Tür.) - Yiğit, cesur. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞAKAYIK : (Ar.) Ka. - Bahçelerde yetiştirilen, pembe, kırmızı alaca çiçekler
açan, çok yıllık süs bitkisi.



ŞAKRAK : (Ar.) Er. - San asma nevinden bülbül gibi öten bir kuş.



ŞAKİR : (Ar.) Er. - Şükreden, durumundan memnun olan. Allah´a şükreden.
Kur´an´da çok sık geçen kelimelerden biridir.



ŞAMİH : (Ar.) Er. - Yüksek, görkemli.



ŞAMİHA : (Ar.) Ka. 1. Yüksek, gösterişli. 2. Kibirli.



ŞAMİL : (Ar.) Er. - Şümulü bulunan, içine alan, kaplayan, havi. Ünlü Kafkas Türk
liderlerinden Dağıstan aslanı Şeyh Şamil.



ŞANAL : (Tür.) - Ünün yayılsın, tanınmış şanlı bir insan ol. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



ŞANALP : (Tür.) Er. - Ünlü, şanlı, tanınmış kimse.



ŞANER : (Tür.) Er. - Ünlü kimse.



ŞANLI : (Tür.) 1. Ün, şöhret. 2. Hal durum. 3. Debdebe, gösteriş, haşmet. 4.
Yüksek makam rütbe. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞANLIBAY : (Tür.) Er. - Tanınmış, ünlü kimse.



ŞANVERİ : (Fars.) Ka. 1. İri ve iyi cins inci. 2. Hükümdara yakışan, hükümdara
uygun.



ŞAPÛR : (Fars.) Er. - İran hükümdarlarından üç şahsın adıdır.



ŞARANİ : (Ar.) Er. - Gür ve uzun saçlı kimse. İslam tarihinde bu isimde birçok
meşhur vardır.



ŞARBAY : (Tür.) Er. - Kentli, şehirli kimse.



ŞARIK : (Ar.) Er. - Doğup parlayan, parlak.



ŞATIR : (Ar.) Er. 1. Neşeli, şen. 2. Büyük bir kimsenin atı yanında gitmekle
vazifeli ağa.



ŞÂTİ : (Ar.) Er. - Kıyı, kenar.



ŞAYAN : (Fars.) Ka. - Uygun, yakışır, münasip, layık.



ŞÂYESTE : (Fars.) Ka. - Layık uygun, münasip.



ŞÂYGÂN : (Fars.) Ka. 1. Layık, yakışır, münasip, yansır. 2. Ucuz, bol, çok.



ŞAİK : (Ar.) Er. - İstekli, hevesli.



ŞAİKA : (Ar.) Ka. - İstekli, hevesli, şevkli.



ŞAYLAN : (Tür.). 1. Çok övünen, gururlu kimse. 2. Sevinçli, neşeli. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ŞAİR : (Ar.) Er. - Şiir yazan kimse, ozan.



ŞAİRE : (Ar.) Ka. - Kadın şair, daha çok unvan olarak kullanılır.



ŞAZİMET : (Ar.) Ka. - Kimseye benzemeyen, farklı, tek, eşsiz.



ŞEBAB : (Ar.) Er. - Gençlik, tazelik. -Türk dil kuralına göre "b/p" olarak
kullanılır.



ŞEBEFRUZ : (Fars.) - Geceyi aydınlatan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞEBHAN : (Fars.) Er. - Gece öten bir cins bülbül.



ŞEBNEM : (Fars.) Ka. - Havada buhar durumundayken gecenin serinliğiyle yerde ya
da bitkilerin üzerinde toplanan su damlacıkları, çiğ.



ŞEBNUR : (a.f.i.) Ka. - Gecenin nuru, gecenin ışığı, aydınlığı.



ŞEBİB : (Ar.) Er. - Gençlik, tazelik.



ŞEBYELDA : (Fars.) Ka. - Yılın en uzun gecesi (22 Aralık).



ŞECAADDİN : (a.b.i.) Er. - Dinin kahramanı, dinin yiğidi.



ŞECAAT : (Ar.) Er. - Yiğitlik, cesurluk, korkusuzluk, kalb metinliği.



ŞECİ : (Ar.) Er. - Cesur, yürekli, yiğit.



ŞEFAADDİN : (Ar.) Er. - Dinin, Allah ile kul arasınadaki aracılığı, dinin
şefaati. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.



ŞEFAAT : (Ar.) - Birinin suçunun bağışlanması ya da dileğinin yerine getirilmesi
için o kimseyle başkası arasında yapılan aracılık, dua. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ŞEFAATİ : (Ar.) Er. - Şefaatle ilgili.



ŞEFAKAT : (Ar.) Ka. - Şefkat, acıyarak ve esirgeyerek sevme.



ŞEFKAT : (Ar.). - Sevecenlik, acıma ve sevgi duygusu. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ŞEFİK : (Ar.) Er. - Şefkatli, acıması olan, esirgeyici.



ŞEFİKA : (Ar.) Ka. - (bkz. Şefik).



ŞEHALEM : (f.a.i.) Er. - Evrenin hükümdarı.



ŞEHAMET : (Ar.) Er. - Zeka ve akılla birlikte olan yiğitlik, cesaret.



ŞEHBA : (Ar.) Er. 1. Kır, akçıl. 2. Haleb şehri.



ŞEHBAL : (Fars.) Ka. - Kuş kanadının en uzun tüyü.



ŞEHLÂ : (Ar.) Ka. 1. Koyu mavi ela göz. 2. Hafif, tatlı şaşı.



ŞEHLEVENT : : (Fars.) Er. - Leventlerin şahı, boylu poslu, canlı, yakışıklı.



ŞEHMUZ : (Fars.) Er. - Şah, hükümdar soyundan gelen.



ŞEHNAZ : (Fars.) Ka. 1. Türk musikisinde mürekkep bir makam ve perde. 2. Çok
nazlı.



ŞEHPER : (Fars.) Ka. - Kuş kanadının en uzun tüyü.



ŞEHRAR : (Fars.). - Şehri süsleyen, şehre süs veren. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞEHRAZAT : (Fars.) Ka. - Kendi kendine yaşayan, özgür.



ŞEHRUD : (Fars.) Er. - Büyük çay, nehir.



ŞEHRİ : (Fars.). 1. Şehirli. 2. Nazik, terbiyeli. 3. Aya ait, aylık. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ŞEHRİBAN : (Fars.) Er. - Şehrin büyüğü, ileri geleni.



ŞEHRİNAZ : (Fars.) Ka. - Türk müziğinin en eski makamlarından.



ŞEHRİYAR : (Fars.). - Padişah, hükümdar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞEHİD : (Ar.). 1. Allah yolunda canını feda eden müslüman, İslam uğruna ölen
müslüman, şehadet mertebesine erişen kimse. 2. Fikri, inancı, ülkesi uğruna
ölenler için de teşmilen kullanılmaktadır. Vatan şehidi. 3. Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır. Ayrıca isim



ŞEHİM : (Ar.) Er. - Akıllı ve kurnaz yiğit.



ŞEHİNŞAH : (Fars.) Er. 1. Şahların şahı, en büyük hükümdar. 1. Daha çok unvan
olarak verilir.



ŞEKÛR : (Ar.) Er. - Şükreden, şükredici. Allah´ın isimlerinden.



ŞEKÛRE : (Ar.) Ka. - Çok şükreden, şükredici, değer bilen.



ŞEKİB : (Fars.) Er. - Sabır, tahammüllü, dayanıklı.



ŞEKİBE : (Ar.) Ka. - (bkz. Şekib).



ŞEKİME : (Ar.) Ka. - Dayanıklılık, dayanma, karşı koyma.



ŞELALE : (Ar.) Ka. - Büyük bir akarsuyun yüksekten düşmesiyle meydana gelen
büyük çağlayan, çavlan.



ŞEMAİL : (Ar.) Er. 1. Huylar, davranışlar, alışkılar. 2. Bir kimsenin dış
görünüşünün özellikleri.



ŞEMDİN : (Ar.) Er. - Dinin mumu, dinin aydınlığı.



ŞEMS : (Ar.) Er. - Güneş.



ŞEMSEDDİN : (Ar.) Er. - Dinin güneşi, dinin insanlara verdiği aydınlık. - Türk
dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır (Şemsettin).



ŞEMSPARE : (a.f.i.)- Güneş parçası. Çok parlak. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞEMSİ : (Ar.) Er. - Güneşe ait, güneşle ilgili.



ŞEMSİFER : (a.f.i.) Güneşin aydınlığı, parlaklığı. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞEMSİNUR : (Ar.) Ka. - Güneşin ışığı, nuru.



ŞEMSİNİSA : (f.a.i.) Ka. - Kadınların güneşi. Güneş gibi kadın.



ŞEMİ : (Ar.) Er. 1. Mumla, ışıkla ilgili, ışıklı. 2. Mum yapan ya da satan
kimse.



ŞEMİM : (Ar.) Er. - Güzel kokan, güzel kokulu, güzel koku.



ŞEMİME : (Ar.) Ka. - Güzel kokulu şey.



ŞEMİNUR : (Ar.) Ka. - Mum ışığı, mum aydınlığı.



ŞEN : (Fars.) Ka. - Neşeli, sevinçli. -Daha çok iki isimlerde kullanılır. Şener,
Şenol.



ŞENALP : (f.t.i.) Er. - Neşeli, canlı yiğit.



ŞENAY : (f.t.i.) Ka. - Ayın parlaklığı, güzelliği.



ŞENBAY : (f.t.i.) Er. - Neşeli, sevinçli, mutlu, varlıklı kimse.



ŞENCAN : (f.t.i) - Canlı, neşeli, hareketli yapısı olan kimse. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



ŞENDOĞAN : (f.t.i.) - Sevinçli, neşeli ol. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞENDUR : (f.t.i.) Er. - Neşeli, sevinçli olması devam etti, sürdü.



ŞENEL : (f.t.i.) Er. - Şen ve mutlu ev. Bölge, il.



ŞENER : (f.t.i.) - Mutlu, neşeli kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞENGİL : (f.t.i.) Er. - İyi yürekli, hoş sohbet kimse.



ŞENGÜL : (f.t.i.) Ka. - Gülün en güzel hali.



ŞENGÜN : (f.t.i.) Ka. - Sevinçli, ferah gün.



ŞENKAL : (f.t.i.). - Her zaman neşeli kal. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞENNUR : (f.a.i.) - Neşeli ve nurlu insan. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞENSAL : (f.t.i.) Er. - Neşeni çevrene yay, herkes neşelensin.



ŞENSOY : (f.t.i.) Er. - Neşeli soydan gelen kimse.



ŞENTÜRK : : (f.t.i.) Er. - Neşeli, canlı, mutlu türk.



ŞENYAŞAR : (f.t.i.) Er. - Yaşamı, neşeli mutlu geçen kimse.



ŞENYURT : (f.t.i.) Er. - Neşeli, mutlu insanların yurdu



ŞENİZ : (Fars.). - Sevinçli, mutlu iz, hatıra. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ŞERAFEDDİN : (Ar.) Er. - Dinin şereflisi, büyüğü.



ŞERAFET : (Ar.) Er. - Şerefli olma hali. Soydanlık, asalet. Hz. Muhammed
(s.a.s)´in soyundan olma.



ŞERARE : (Ar.) Ka. - Kıvılcım.



ŞEREF : (Ar.) Er. 1. Yücelik, ululuk, izzet, seçkinlik. İyi ahlak ve faziletler
sonucu meydana gelen manevi yücelik. 2. İyi ün. İftihar edilecek şey.



ŞEREFHAN : (a.t.i.) Er. - Büyük, yüce hükümdar.



ŞEREFNAZ : (a.f.i.) Ka. - Çok nazlı.



ŞEREN : (Tür.) Er. - Tezcanlı, çevik.



ŞERMENDE : (Fars.) Ka. - Utangaç, çok utanan, mahcup.



ŞERMİN : (Fars.) Ka. - Utangaç, mahcup.



ŞERİF : (Ar.) Er. - Şerefli, kutsal. Soylu temiz.



ŞERİFE : - Şerefli, kutsal. Soylu temiz.



ŞETARET : (Ar.) Ka. - Neşe, sevinç, şenlik.



ŞEVKET : (Ar.) Er. - Azamet, büyüklük, ululuk, debdebe, haşmet.



ŞEVKİ : (Ar.) Er. - Şevkle ilgili, şevke ait, neşeli.



ŞEVKİDİL : (a.f.i..) Ka. - Gönül neşesi, gönül sevinci.



ŞEVKİYE : (Ar.) Ka. - (bkz. Şevki).



ŞEVVAL : (Ar.). - Hicri takvime göre yılın 10. ayı, ilk üç günü şeker
bayramıdır. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ŞEYBAN : (Ar.) Er. - Saçlarına ak düşmüş yaşlı kimse. Moğol hükümdarlarından
birisi.



ŞEYBE : (Ar.) Ka. - (bkz. Şeyban).



ŞEYDA : (Fars.) Ka. - Aşk çılgını, çok tutkun, aşık.



ŞEYH : (Ar.) Er. 1. Yaşlı adam, ihtiyar. 2. Kabile ve aşiret reisi. 3. Bir
sahada üst seviyeye gelmiş, otorite. 4. Tekke ve zaviye reisi.



ŞEYMA : (Ar.) 1. Bedeninde ben veya benzer bir izi olanlar. 2. Hz. Peygamber´in
süt kardeşi.



ŞEZA : (Ar.) Ka. - Kokulu şeylerin kokusu.



ŞEZERÂT : (Ar.) Ka. - İşlenmeden maddenin içinde toplanan altın parçaları. Süs
olarak kullanılan inci ve altın taneleri.



ŞEZRE : (Ar.) Er. - İşlenmemiş ham altın. Süs için asılan inci ve altın.



ŞÜCA : (Ar.) Er. 1. Cesaretli, cesur, yiğit. 2. Aslan ve yengeç arasında yıldız
kümesi.



ŞÜCEYNE : (Ar.) Ka. - Ağaçcık, nihal.



ŞİDE : (Fars.) Er. - Parlak, ışıklı, güneş.



ŞİFA : (Ar.) Ka. - İyi olma, kurtulma.



ŞİHAB : (Ar.) Er. 1. Kıvılcım. Akan yıldız. 2. Cesur, yürekli.



ŞİHABEDDİN : (Ar.) Er. - Dinin parlak yıldızı.



ŞİHBAN : (Ar.) Ka. 1. Kıvılcımlar. 2. Akan yıldızlar.



ŞÜKRAN : (Ar.). - İyilik bilme, gönül borcu, minnettarlık. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ŞÜKRÜ : (Ar.) Er. - Şükretme, minnettarlıkla ilgili.



ŞÜKRİYE : (Ar.) Ka. - İyilik bilme, minnettarlıkla ilgili, iyilik bilen.



ŞÜKUFE : (Fars.) Ka. - Çiçek. Süslemede çiçek motiflerine dayanan bir tarz.



ŞÜLE : (Ar.) Ka. - Alev, yalım. Alevli ateş.



ŞİMŞEK : (Tür.) Er. 1. Yağmurlu havada, buluttan buluta ya da yere elektrik
boşalırken oluşan, geçici ve şiddetli elektrik akımı. 2. Canlı, hızlı, coşkulu,
hareketli kimse.



ŞİMŞEKER : (Tür.) Er. - Çok hareketli, canlı, hızlı kimse.



ŞİMŞEKKAN : (Tür.) Er. - Hareketli, canlı soydan gelme.



ŞİNAS : (Fars.) Er. - Anlayan, tanıyan, bilen.



ŞİNASİ : (Fars.) Er. 1. Tanımaya, anlamaya özgü, tanımak, bilmekle ilgili. 2.
Tanzimat döneminin ünlü şairi ve gazetecisi.



ŞİNAVER : (Fars.) Er. - Suda yüzen, yüzücü.



ŞİNİD : (Fars.) Er. - İşitme, semi.



ŞİRAZ : (Fars.) Er. - Türk müziğinde eski bir makam.



ŞİRAZE : (Fars.) Ka. 1. Kitap ciltlerinin iki ucunda bulunan ve yaprakları
muntazam tutan, ibrişimden örülmüş ince şerit. 2. Pehlivan kispetinin parçası.
3. Esas, düzen, nizam.



ŞİRVAN : (Fars.) Er. 1. İran´da bir kent adı. 2. Aslan barınağı.



ŞİRİN : (Fars.) Ka. - Sevimli, cana yakın.



ŞİRZAT : (a.f.i.) Er. - Aslan gibi güçlü, kişilikli kimse.



ŞİVE : (Fars.) Ka. - Naz, eda.



ŞİVEKAR : (Fars.) Ka. - Nazlı, edalı, işveli.



ŞÖHRET : (Ar.) Ka. - Şöhretli, ünlü, şöhreti ağızlarda dolaşan.



ŞÖLEN : (Tür.). - En üst idareci tarafından bütün halka verilen, dini ve içtimai
fonksiyonları olan yemek, ziyafet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.