İsimler Ansiklopedisi & İsimlerin Mânâları BİR HARF SEÇİN AŞAĞI DOĞRU OKUYUN

A B C Ç D

 

E G F H I

 

İ J K L M

 

N O Ö P R

 

S Ş T Ü

 

V Y Z    

 



 

BURAK (Ar.) Er. - Berk-Yıldırımdan türetilmiştir. - Hz. Muhammedin Mirac´daki
bineği. Kur´an´da böyle bir isim geçmemekle beraber, İslam kaynaklarında böyle
bir binitin olduğuna dair rivayetler vardır. Burak Reis: (Öl. 1499). Osmanlı
denizcilerinden.

BABA : (Tür.) Er. 1. Kendi dölünden çocuğu olan erkek. 2. Birinci dereceden
erkek akraba. 3. Koruyucu, velinimet. 4. Saygı ifadesi olarak yaşlılara verilen
unvan. 5. Ecdad, Ata. 6. Tekke büyüğü. 7. Zencilerde görülen saraya benzer bir
hastalık. - Baba Oruç. Oru



BABÜR : (Tür.) Er. 1. Böbürlenme. 2. Hükümdar. - Babürşah. Zahirettin Muhammed
(1483-1530). Hindistan´daki Türk-Hint İmparatorluğu´nu kuran kişi.



BAĞATUR : (Tür.) Er. - Cesur yiğit.



BAĞDAGÜL : (Tür.) Ka. - Değeri ölçülemeyen gül.



BAĞDAT : (Ar.) Ka. - İrak´ın başkenti olan tarihsel kent. Bağdat Hatun: (XIV.
yy.) Emir Coban´ın güzelliğiyle ünlü kızı. İlhanlılar devletinin son hükümdarı
Ebu Said Bahadır Han ile evlenmiştir. Bahadır Han´ın ölümünden sorumlu tutularak
Arpa Han tarafından öldür



BAĞDAŞ : (Tür.) Er. - Yakın arkadaş, dost.



BADE : (Fars.) Ka. - Şarap, içki. İsim olarak kullanılmaz.



BADEM : (Fars.) Ka. 1. Gülgillerden ülkemizin her bölgesinde yetişen ağaç. 2. Bu
ağacın yaş ve kuru yenen meyvesi.



BAĞIŞ : (Tür.) 1. Bağışlanan şey, ihsan. 2. Sıçrayış, atlama. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



BAĞLAM : (Tür.) 1. Cinsleri ayrı ya da birbirlerine yakın olan şeylerin bir
arada bağlanmışı, demet, deste. 2. Bir koşuttaki dörtlüklerin herbiri. 3.
Herhangi bir olayda, olaylar durumlar ilişkiler örgüsü ya da bağlantısı. 4.
Dilbilgisinde, önce veya sonra gelen



BADİ : (Fars.) Er. 1. Rüzgara veya havaya ait. 2. Geçici. Badi Ahmed
(1839-1908). Türk yazar ve şair.



BADİYE : (Ar.) Ka. - Çöl, kır.



BAHA : (Ar.) Er. 1. Güzellik, zariflik. 2. Parıltı. 3. Alışma, dadanma. -
Bahailik mezhebinin kurucusu.



BAHADDİN : (Ar.) Er. - Dinin güzelligi. Dinin değerlisi.



BAHADIR : (Fars.) Er. - Cesur, yiğit, bağatur. Timur soyundan Hindistan´da
hükümdarlık yapmış Türk lider.



BAHAMRA : (Ar.) - Irak´ta bir yer. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BAHAR : (Fars.) Ka. 1. Kışla yaz arasındaki mevsim. 22 Mart´la Haziran arası,
ilkyaz. 2. Güzellik, güzel. 3. Sığır gözü, papatya, sığır papatyası, sarı
papatya. 4. Put, çelipa, sanem. 5. Atılmış pamuk. 6. Ölçek. 7. Karanfil, tarçın,
karabiber gibi kokulu şey.



BAHAULLAH : (Ar.)Er. - Allah katında değer ve kıymet sahibi.



BAHRA : (Ar.) Er. - Timur devletinin güney sınırını koruyan eski bir sınır
kalesi.



BAHRİ : (Ar.) Er. 1. Denize ait denize mensup, denizle ilgili. 2. Denizci,
levent. 3. Tüyünden kürk olan, patkada denilen, gagası kaşığa benzer bir çeşit
deniz ördeği.



BAHRİYE : (Ar.) Ka. 1. Donanmaya ait. 2. Libya çölünde vahalar grubu, Bahriye,
Mısır´ın büyük vahalar grubunun en kuzeyinde olan aşırı verimli vahalardır. 3.
Gönlü geniş, cömert vaha gibi verimli.



BAHTEVER : (Tür.) Er. - Şah Avrangzeb´in gözde kadınlarından biri.



BAHTI : (Ar.) Er. 1. Bahtla, kaderle ilgili. 2. Kimi Divan şairlerinin ortak
mahlası.



BAHTINUR : (Ar.) Ka. - Talihli, şanslı, yazgısı parlak.



BAHTİSER : (a.f.i.) Ka. - Talihli, şanslı, iyi yazgılı. İşleri başından beri iyi
giden.



BAHTİYAR : (a.f.i.). 1. Bahtlı, talihli. 2. Mesud, mutlu. Bahtiyar (Ebu Mansur)
(942-978). Büveyhilerin hükümdarlarından biri.- Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BAHTİŞEN : (a.f.i.) Ka. - Talihi, kaderi, kısmeti şen. (bkz. İkbal).



BAHİR : (Ar.) Er. 1. Deniz, derya. 2. Yalancı, ahmak, alık. 3. Ekin sulayıcı,
sulayan. 4. Belli, besbelli, açık, apaçık. 5. Işıklı, parlak, güzel. Bahir (Abdurrahman)
İst. 1688-1746). Osmanlı dönemi kadılarından. Şair, bestekar.



BAHİRA : (Ar.) Ka. 1. Kulağı yarık dişi deve veya koyun. Hayvan yavru
doğurduğunda veya 5 yavru dişi olduğu zaman hayvanın kulağı kesilerek
belirtilirdi. - Kur´an-ı Kerim, bu adetleri kaldırmıştır.



BAHİRE : (Ar.) Ka. 1. Işıklı, parlak, güzel. 2. Dikenli ağaç. 3. Açık, apaçık.
4. Çok koşan cins deve. 5. Vapur.



BAHİSE : (Ar.) Ka. - Söz eden, bahseden.



BAHİT : (Ar.) Er. - Bahtı açık şanslı.



BAKANAY : (Tür.). – Gökyüzünde duran ay, açık seçik. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BAKIR : (Fars.) Er. l. İnceleyen, tetkik edip açıklayan. 2. Arslan. 3. Hz.
Hüseyin´in Zeyne´l-Abidin´den torununun adı.



BAKİ : (Ar.) Er. 1. Allah´ın isimlerindendir. Genellikle "abd" takısı alarak
kullanılır. Kalıcı, sürekli, devamlı. Varlığının sonu olmayan. Ölümsüz. 2.
Artan, kalan, geriye kalan. 3. Korunmuş. Baki: - Ünlü Türk şairlerinden olup
asıl adı Abdül­baki Mahmud´dur.



BAKYAZI : (Tür.). - Sevilen bir olaydan sonra verilen ziyafet. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



BAKİNAZ : (Fars.) Ka. - Sürekli nazlanan, çok nazlı.



BAKİYE : (Ar.) Ka. - Ağlayan kadın. Hüzünlü kadın.



BAKİYE : (Ar.) Ka. - Şehvetli kadın. İsim olarak kullanılmaması uygundur.



BALA : (Tür.) Er. 1. Çocuk yavru. 2. Yüksek, yüce, yukarı 3. Azat. 4. Yedek atı.



BALABAN : (Tür.) Er. 1. Çocuk bekçisi. 2. Gürbüz canlı, cüsseli, insan veya
hayvan. Balaban: Gıyasu´d-Din Uluğ Hanın IV. yy. başlarında Aybek tarafından
İltutmuş´dan sonraki en büyük hükümdar.



BALAHATUN : (Tür.) Ka. - Üstün, asil kanlı. Değerli soy mensubu. Balahatun: Şeyh
Edebali´nin kızı ve Osman beyin karısı.



BALAMİR : (Tür.) Er. - Eski bir Türk kağanı. (IV. yy.) Alanları ve Ostrogotları
yenerek batıya sürdü.



BALDAN : (Tür.) Ka. - Bal gibi tatlı, şirin, hoş.



BALDEMİR : (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli, şirin.



BALER : (Tür.) Er. - Tatlı dilli, cana yakın kimse.



BALGIN : (Tür.) Ka. 1. Bal´a doymuş. 2. Çok tatlı, bal gibi.



BALHAN : (Tür.) Ka. - Hazar denizi sahilinde Anuderyanın eski yatağının denize
vardığı yerde bir dağ silsilesi.



BALIM : (Tür.). 1. Kardeş. 2. Çok sevgili, samimi arkadaş. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



BALK : (Tür.) Er. - Şimşek.



BALKAN : (Tür.) Er. 1. Sarp ve ormanlık sıradağları. 2. Avrupa´nın güneydoğu
bölgesine verilen isim. Bulgaristan, Yunanistan, Yugoslavya, Arnavutluk ve
Romanya´yı içerir.



BALKAR : (Tür.) Er. 1. Kuzey Kafkasya´da yaşayan bir Türk boyu. Kıpçaklann bir
kolu. 2. Bu boya mensup kişi.



BALKI : (Tür). 1. Parıltı, ışık. 2. Güzel parlak, süslü. 3. Şimşek. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



BALKIR : (Tür.) Er. - Parıltı, ışık, şimşek. Balkır Rıza: (Öl. 1945). Türk
Karagöz oyunu ustası.



BALKIZ : (Tür.) Ka. - Şirin, tatlı, hoş. Belkıs adının örfte söylenişi.



BALİ : (Ar.) Er. - Eski, koca, köhne.



BALİBEY : (a.t.i.) Er. - Osmanlı beylerinden. Bosna beyi olarak Kanuni´nin
Belgrad Seferine katıldı. Mohaç savaşında (1526) düşmanı iki yandan çevirerek
zaferin kazanılmasında büyük payı oldu.



BALİSOY : (a.t.i.) Er. - Eski, köklü soydan gelen.



BANGU : (Tür.) Er. 1. Haykırış, bağırış. 2. Gökgürültüsü, yankı.



BANU : (Fars.) Ka. 1. Kadın hatun, hanım. 2. Kraliçe, prenses. 3. Gelin. 4.
Şarap ve gül suyu gibi şeylerin şişesi. 5. Yusuf ve Zeliha öyküsünün kadın
kahramanı. - Banu Hanım (Cevheriye Banu). Türk halk şairi. (1864-1914 Çankırı).
Kadiri tarikatı bağlılarından.



BARAK : (Tür.) Er. - Oğuzların Bayat boyuna mensup bir oymak. Gaziantep, Kilis
ve Nizip çevresinde yaşarlar. - Barak Han: Çağatay hükümdarı (1266-1271).



BARAN : (Fars.) Ka. 1. Yağmur. Mevsim-i Baran, yağmur mevsimi.



BARAY : (Tür.) Er. - Ezeli, öncesi olmayan, öncesiz.



BARBAROS : (İtal.) Er. Kırmızı sakal. Baba-Oruç. Türk denizci kaptan-ı derya.
Oruç Gazi´nin İtalyanlarca meşhur olan ismi. Kanuni döneminde yaşayan ünlü
denizci. Barbaros Hayrettin olarak bilinmekte.



BARÇIN : (Tür.) Ka. - Bir tür ipekli kumaş.



BARIK : (Tür.) Er. 1. Sivri tepeler arasındaki uçurum, yüksek kayalıklardaki
çatlaklıklar. 2. Yeşillik, çayırlık yer.



BARIKHAN : (Tür.) Er. - (bkz. Barık).



BARIM : (Tür.) Er. - Varlık, servet, zenginlik.



BARIN : (Tür.) Er. 1. Bütün, hep. 2. Güç kuvvet. 3. Göğüs. 4. Moğol devrinde
Orta Asya´da büyük beyliklerden biri.



BARIŞ : (Tür.) Er. 1. Savaşsızlık durumu. 2. Savaştan sonra silah bırakma,
uzlaşma sulh. 3. Dirlik, düzenlik.



BARKAN : (Tür.). 1. Çöllerde rüzgarın esme yönüne dikey doğrultuda oluşan ay
biçimindeki küçük kumsal külle. 2. Hareketli kumul. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BARKIN : (Tür.) Er. - Yolculuk eden, yolcu gezgin.



BARLAS : (Tür.) Er. - Kahraman, savaşçı.



BARS : (Tür.) Er. l. Kaplana benzeyen yırtıcı hayvan. 2. Arı oğulu. -İsim olarak
kullanılmaz. Barsbay: (el-Melikü´1-Eşref (Öl. 1438). Mısır Memluklan sultanı.
Çerkez hanedanındandır.



BARTU : (Tür.) Er. - En eski Türk kağanlarından biri.



BARİK : (Ar.) Er. 1. Parıldayan. 2. Nazik, dakik, ince. Fikr-i Barik İnce
düşünce.



BARİKA : (Ar.) Ka. - Şimşek, yıldırım parıltısı.



BASAK : (Tür.) Er. - Sağlam, dayanıklı.



BASRİ : (Ar.) Er. - Basralı, Basra şehrinde oturan. Hasan´ı Basri´ye izafeten
kullanılmıştır.



BASİR : (Ar.) Er. 1. Göz. 2. Görme. 3. Allah´ın sıfatlarından, herşeyi gören ("Abd"
takısı almadan kullanılmaz).



BASİRET : (Ar.) Ka. 1. Göz açıklığı, inceden inceye etraflı derin görüş. 2. Ön
görüş, seziş.



BATI : (Tür.) - Güneşin battığı yön ve bu yöndeki ülkeler. Erkek ve kadın adı,
birleşik isim yapılarak kullanılır.



BATIBOY : (Tür.) Er. - Türklerin göç sonucu batıya yerleşen oymakları.



BATIGÜL : (Tür.) Ka. - Batı´da açan yetişen gül.



BATIR : (Tür.) Er. - Yiğit, kahraman, bahadır.



BATTAL : (Ar.) Er. 1. Cesur, kahraman. 2. Pek büyük. 3. İşe yaramaz, hantal. 4.
İşsiz. Battal Gazi: Emevilerin VII. yy. Bizans´a düzenledikleri sefer ve
savaşlarda ün salmış komutanı.



BATU : (Tür.) Er. - Üstün gelen, gücü yeten, galip.



BATUHAN : (Tür.) Er. - Altınordu devletinin kurucusu (1204-1255). Cengiz Han´ın
torunu.



BATUR : (Tür.) Er. - Kahraman, yiğit, cesur, bahadır.



BATURALP : (Tür.) Er. - Yiğitler yiğidi.



BAVER : (Fars.) Er. - Tasdik, inanma. Sağlam, pek doğru.



BAYAR : (Tür.) Er. 1. Ulu, yüce saygın, soylu. 2. Ekilmemiş toprak.



BAYBARS : (Tür.) Er. - Bahri Memlüklerin sultanı olup Kıpçak ülkesinde
doğmuştur. Baybars (el-Melikü´l-Zahir Rüknettin). (1223 Şam - 1277). Eyyubi
hanedanını ortadan kaldırıp Abbasi halifeliğinin yeniden kurulmasını sağladı.



BAYBAŞ : (Tür.) Er. - Zengin, ileri gelen, saygın.



BAYBORA : (Tür.) Er. - Fırtına.



BAYÇA : (Tür.). - Zengin, varlıklı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BAYDAK : (Tür.) Er. - Bayrak.



BAYDAN : (Tür.) Er. - Şımarık, gururlu, kendini beğenmiş.



BAYDAR : (Tür.) Er. - Kırım yarımadasında Sivastopol şehrinin güneyinde tartada
bir Türk köyü. Güzellik ve bereketiyle ünlüdür.



BAYDIR : (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli.



BAYDU : (Tür.) Er. - İlhanlı devleti hükümdarı Hulagunun torunu. 11 ay İlhanlı
devleti hükümdarı oldu.



BAYDUR : (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli, cesur.



BAYER : (Tür.) Er. - Zengin, varlıklı kimse.



BAYEZİT : (Ar.) Er. - Çeşitli zamanlarda yaşamış Osmanlı şehzadelerinin genel
adı. Bayezit l. (Bursa 1360-Alaşehir 1403). Yıldırım, Osmanlı padişahı. I.
Murat´ın Gülçiçck Hatun´dan olma oğlu.



BAYGÜÇ : (Tür.) Er. - Zengin ve güçlü kimse.



BAYINDIR : (Tür.) Er. - İmar edilmiş, mamur.



BAYKAL : (Tür.) Er. - Yaban kısrağı Orta Asya Türk ülkelerinde yaşar.



BAYKAM : (Tür.) Er. - Hekim, doktor.



BAYKAN : (Tür.) Er. - Bay soyundan, zengin. Baykan (XIV. yy. Kars). Türk halk
şairi. Timur´un 1386´da Kars´ı Karakoyunlular´dan alması üzerine ünlü bir destan
yazdı. Anadolu-Azerbaycan sahasının en eski aşığıdır.



BAYKARA : (Ar.) Er. 1. Helak olma, mahvolma. 2. Böbürlene böbürlene, salınarak
yürüme. 3. Malı çok olma. Baykara: Timuroğullan şehzadesi. Timur´un torunu Şeyh
Ömer´in oğludur.



BAYKOCA : (Tür.) Er. - Varlıklı, saygın.



BAYKUT : (Tür.) Er. - Kutlu talihli.



BAYLAN : (s.) Ka. 1. Nazlı, şımarık. 2.Bayla büyüdü bir dediği iki edilmedi.



BAYMAN : (Tür.) Er. - Varlıklı, saygın.



BAYRAM : (Tür.) Er. 1. Neşe ve sevinç günü. Dini bakımdan hususi değeri olan ve
milletçe kutlamalar yapılan gün veya günler.



BAYRI : (Tür.) Er. - Çok eski zamanlarda var olmuş, eskiden beri var olan.



BAYSAL : (Tür.) Er. - Soylu, ünlü kişi.



BAYSAN : (Tür.) Er. - Zengin, tanınmış.



BAYSUNGUR : (Tür.) Er. - Akkoyunlu hükümdarlarından. Gıyase´d-Din Baysungur.
Timur´un torunu ve Şahruh Mirzanın oğlu. Büyük bir hattattır ve resim ve sanatın
koruyucusu olarak tanınmıştır.



BAYTAL : (Tür.) Er. 1. Kısrak. 2. Bayır, yokuş.



BAYTEKİN : (Tür.) Er. - (bkz. Baytal).



BAŞAK : (Tür.) Ka. 1. Tahıl tanelerini taşıyan kısım, sünbüle: Buğday başağı. 2.
Hasattan artakalan şey. 3. Okun uç kısmındaki sivri demir.



BAŞAR : (Tür.) Er. - Başarılı ol, işi sonuçlandır.



BAŞARMAN : (Tür.) Er. - Yaptığı işi başarıyla sonuçlandıran.



BAŞAY : (Tür.). - Birinci, ilkay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BAŞBUĞ : (Tür.) Er. - Başkumandan, hükümdar. - Eski Türklerde orduya kumanda
eden hükümdar veya komutanlar..



BAŞEĞMEZ : (Tür.) Er. - Buyruk altına girmeyen, kişilikli.



BAŞKAYA : (Tür.) Er. – Kayaların başı, güçlü, kuvvetli.



BAŞKAYNAK : (Tür.) Er. - İlk kaynak. Ana kaynak.



BAŞKUR : (Tür.) Er. - Türk çadırlarının çevresindeki kanatlan örten bölümlerin
üst tarafına bağlanan ve 18 cm eni olan kuşak.



BAŞKURT : (Tür.) Er. - Ural dağlan bölgesinde yaşayan ve Türklerin Kıpçak
kolundan olan bir boy. Asıl ismi Başkırt´tır. Ural dağlannın güneyinde
yerleşiktirler



BAŞKUT : (Tür.) Er. - Kutlu, talihli kimse.



BAŞOK : (Tür.) Er. - Önde olan yiğit.



BAŞOL : (Tür.) Er. - Başta ol, önder ol.



BAŞİR : (Ar.) Er. 1. Müjdeci. 2. Güler yüzlü, mesut, mutlu.



BAŞÖZ : (Tür.) Er. - Önemli soydan gelen.



BEDAHŞAN : (Fars.). - Amu-derya´nın kaynağı olan Perc´in yukarı mecrasının sol
sahilindeki dağlık memleket. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BEDAYİ : (Ar.) Er. - Eşi benzeri olmayan güzel, mükemmel, yeni şeyler.



BEDEL : (Ar.). 1. Değer, kıymet. 2. Bir şeyin yerine verilen, yerini tutan şey,
karşılık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BEDRAN : (Fars.) Ka. 1. Sert başlı at.2. Daima. 3. Hoş latif, yakışıklı.



BEDREDDİN : (Ar.) Er. 1. Din´in nuru, ışığı. 2. Dinin aydınlığı, dinde bilgelik.
Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.



BEDREKE : (Fars.) Ka. - Yol gösteren, kılavuz.



BEDRULCEMAL : (Ar.) Er. 1. Ay yüzlü. 2. Fatımi devleti vezir ve
serdarlarındandır. 2 defa Şam valisi olmuştur. (1013-1094).



BEDRUNNİSA : (Ar.) Ka. - Dolunay yüzlü kadın.



BEDRİ : (Ar.) Er. 1. İçi altın dolu kese. Bedr-i Dilşan b. Mehmed b. Oruç b.
Gazi b. Şeban: (XV. yy. il yarısı) Türk şairlerinden. Murat II. adına yazdığı
Murat namesi ünlüdür. 2. Ayla ilgili, ayın ondördü gibi güzel.



BEDRİYE : (Ar.) Ka. 1. Ay gibi. Ay kadar güzel. Ay´a ait. 2. Sühreverdiyye
tarikatının altı şubesinden biri.



BEDİ : (Ar.) Er. 1. Bir şeyi örneği olmadığı halde meydana getiren. 2. Yoktan
vareden. Allah´ın 99 isminden birisidir. 3. Söz estetiği, halin muktezasına uyan
delilleri açık şekilde belirtme ve sözü güzelleştirme yollarına ait bilgiler
toplamı. 4. Güzel, güzell



BEDİA : (Ar.) Ka. 1. Yüksek estetik değerde, sanat eseri. 2. Beğenilen ve takdir
edilen şey. Eşi az bulunur güzellikte. 3. Ülkü, ideal.



BEDİD : (Fars.) Er. - Meşhur, görünür, açık meydanda. (Hüveyda).



BEDİH : (Ar.) Er. - Şan ve şerefi büyük olan.



BEDİHE : (Ar.) Ka. 1. Düşünmeden, birden bire söylenen güzel söz. 2. Başlangıç.



BEDİHİ : (Ar.) Er. - Besbelli, açık-apaçık.



BEDÜK : (Tür.) Er. - Büyük, yüce, gösterişli, önemli.



BEDİR : (Ar.) Er. - Dolunay, ondört gecelik ay.



BEDİRAN : (Fars.) Ka. 1. İşleri kötü idare eden. 2. Çapkın kadın.



BEDİRHAN : (Fars) Er. - İleri görüşlü, aydın lider.



BEDİÜZZAMAN : (Ar.) Er. 1. Zamanın harikası. 2. Asrın mükemmel insanı. - Daha
çok lakab olarak kullanılır. - Bediüzzaman Said Nursi: Son devrin meşhur
müslüman alimlerindendir. Hayatının önemli bir kısmı İslami düşüncelerinden
ötürü hapislere girip çıkmakla geçti. Ris



BEGÜM : (Fars.) Ka. - Kadın hükümdar, prenses. Doğu Türk hükümdarlarının harem
ve kızlarına isim olarak verilirdi.



BEHÇET : (Ar.) Er. 1. Sevinç. 2. Güzellik, güleryüzlülük. 3. Şirinlik. Bu kelime
Kur´an-ı Kerim´in Neml suresi 60. ayetinde geçmektedir.



BEHLÜL : (Ar.) Er. 1. Çok gülen, çok gülücü. 2. Hayır sahibi, çok iyi adam. 3.
Bir İslam sofisi, Behlül-i Dana. Harun er-Reşid´in kardeşinin adı olup, delice
hareketleriyle meşhur olmuştur.



BEHMAN : (Fars.) Er. 1. Filan filanca. 2. Fars takviminde 11. ay´a ve her ayın
2. gününe delalet eder.



BEHMAR : (Fars.) Er. - Çok ziyade, fazla. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BEHMENYAR : (Fars.) Er. - İbn Sina mektebine mensup ve Arapça telifleri olan
filozof. (X-XI. yy.). İbn Sina´nın kitaplarını şerhetmişir.



BEHNAN : (Ar.) Er. - Güleç, güler yüzlü, iyi huylu ve daima gülen adam.



BEHNANE : (Ar.) Ka. - Güleryüzlü, iyi huylu ve daima gülen kadın.



BEHRA : (Fars.) Ka. l. Onun için ondan dolayı. 2. Bir Arap kabilesi olup Hunus
ovasında yerleşmişlerdir.



BEHRAM : (Fars.) Er. 1. Merih yıldızı. 2. Her ayın 20. gönü. 3. Acem
pehlivanlarından birinin adı. 4. İran hükümdarlarından birkaçının adı ki en
meşhuru yaban eşeği avına pek düşkün olan "Behram Gûr"dür.



BEHRAMŞAH : (Fars.) Er. 1. Gazne sultanı. 2. Kirman Selçukluları hükümdarı. 3.
Eyyubilerin büyük şairi.



BEHREM : (Ar.) Ka. - Asfur çiçeği kırmızı gül.



BEHİÇ : (Ar.) Er. - Şen, güzel, güler-yüzlü adam. Kur´an-ı Kerim´de adı geçen
kelimelerdendir. - (bkz. Hac, ayet 5).



BEHİCE : (Ar.) Ka. - Şen, güzel, güleryüzlü kadın.



BEHİRE : (Ar.) Ka. 1. Güzel kadın. Soyu-sopu temiz kadın. 2. Şişmanlıktan dolayı
nefes darlığı olan.



BEHİYE : (Ar.) Ka. - Beha´dan güzel.



BEHİŞT : (Fars.) Er. 1. Cennet. 2. Uçmak.



BEHZAD : (Ar.) Er. - Ressam, minyatürcü.



BEKATA : (Tür.) Er. - İleri gelen, saygın. Soylu, isim yapmış sülaleden.



BEKDİL : (Tür.) Er. 1. Doğru sözlü, mert. 2. Gönlü zengin. Baygönüllü.



BEKRİYE : (Ar.) Er. 1. Her şeyin evveli, ilk çocuk. 2. Genç ve taze kız. 3. Dişi
deve yavrusu.



BEKSAN : (Tür.) Er. 1. Tanınmış, ünlü, saygın. 2. Bey ünvanı taşıyan.



BEKTAŞ : (Fars.) Er. 1. Akran. 2. Eş, müsavi. - Bektaşi: Hacı Bektaş Veli
tarikatına mensubolan kişi, Horasan´da gelip Anadolu´ya yerleşen Hacı Bektaş
Veli tarafından kurulduğu ileri sürülen tarikata mensup ilk zamanlan bilinmeyen
bu tarikat, sonradan batıni bir



BEKTÖRE : (Tür.) Er. - Güçlü, değişmez töreleri olan, törelerine bağlı.



BEKİL : (Ar.) Er. - Yakışıklı, süslü delikanlı, genç.



BEKİR : (Ar.) Er. 1. Sabahları erken kalkmayı alışkanlık edinen kimse, bakir. 2.
Yeni doğmuş. 3. Öncesi, İsmaili zümresine ait büyük bir Arap kabilesi.



BELAZURİ : (Ar.) Er. - II. yy. Arap tarihçilerinin en büyüklerinden. (Ahmet b.
Yahya) Belazur usaresi içmiş ve şuurunu kaybederek öldüğü için kendisine bu ad
verilmiştir.



BELEK : (Tür.) Er. 1. Hediye, armağan. 2. Selçukluların Dersim, Gere, Harput ve
Halep emiri.



BELEN : (Tür.) 1. Dağ beli, dağın aşılacak yeri, dağlık yer. 2. Akdeniz
bölgesinde İskenderun´da Suriye´nin Kuzeye ulaşan büyük yolun Amanos dağlarım
aştığı geçit üzerinde bulunan kasaba. - Erkek ve kadın adı ola­rak kullanılır.



BELGE : (Tür.) Er. - Bir gerçeğe tanıklık eden şey.



BELGİN : (Tür.) Ka. 1. Alamet, nişan, marka. 2. Tam ve kesin olarak belirlenmiş,
sarih.



BELHİ : (Ur.). - Belh şehrine mensup (Afganistan). - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BELKIS : (Ar.) Ka. - Müslümanların seba melikesine verdikleri isim. - Güneşe
tapan bir kavmin kraliçesi iken Hz. Süleyman´a biat ederek kendisiyle evlenmiş
ve müslüman olmuştur. Kur´an´da ismi lafzen geçmemiştir. Fakat Hz. Süleymanla
arasında geçen olaylar Neml s



BELİĞ : (Ar.) Er. 1. Fasih ve düzgün konuşan. 2. Açık, yeterli, tam.



BELİK : (Tür.) Ka. - Saç örgüsü.



BELİN : (Tür.) Ka. - Gözlerini açıp baka kalmış şaşkın.



BEL´AM : (Ar.) Er. 1. Terbiyesiz, aç gözlü, pisboğaz, obur. 2. Hz. Musa hakkında
İsrailoğullarını kandırarak yalan söyleyip dünya menfaatından ötürü gerçeğe
sırtını dönen, bilge olmasına rağmen küfrü tercih edip Hz. Musa´ya beddua
etmesiyle tanınmış olan "Bel´am b



BENDE : (Fars). 1. Bağlanmış kimse, tutsak. 2. Kul, köle. 3. Yürekten bağlı. 4.
Büyük aşkla seven. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BENDER : (Fars.) Er. - Deniz veya büyük nehir üzerindeki liman. Ticaret limanı.



BENGİ : (Tür.) Er. - Sonu olmayan, hep kalacak olan, sonsuz, ebedi.



BENGÜ : (Tür.) Ka. - Ebedi, sonu olmayan.



BENGİSU : (Tür.) Ka. - Ebedilik, ölümsüzlük veren su, Ab-ı hayat.



BENNA : (Ar.) Ka. - Yapı yapan, mimar, kalfa, dülger.



BERA : (Ar.) Er. - 1. Fazilet. 2. Seçkin olma vasfı. 3. Olgunluk. el-Bera´ b.
Azib: Ashabdandır. (Küfe-691). Bedir gazası dışında bütün savaşlara katıldı. Rey
ve Kazvin´i fethetti. Kufe´de vefat etti.



BERAT : (Ar.). 1. Resmi belge, imtiyaz belgesi. 2. Osmanlıda bir kimseye verilen
nişan, rütbe veya toprak imtiyazını gösterir belge. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BERCA : (Fars.). - Yerinde tam doğru ve münasip. - Kadın ve erkek adı olarak
kullanılabilir.



BERCESTE : (Fars.) Ka. 1. Seçilmiş, beğenilmiş. 2. Güzel, hoş, latif.



BERÇİN : (Fars.) Ka. - Toplayıcı.



BERCİS : (Ar.) Ka. 1."Müşteri" denilen yıldız, Jüpiter gezegeni. 2. Sütü çok
olan deve.



BEREKET : (Ar.) Ka. 1. Bolluk. 2. Meymenet, saadet, mutluluk, Allah vergisi.



BEREN : (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli, akıllı.



BERFİN : (Fars.) Ka. 1. Kardan yapılmış. 2. Tertemiz, kar gibi beyaz.



BERGÜZAR : (Fars.) Ka. - Hediye, hatıra, andaç.



BERGÜZİN : (Fars.) Ka. - Seçkin, beğenilmiş makbul.



BERHUZ : (Fars.) Er. - Dağarcık, torba.



BERK : (Tür.) Er. 1. Sağlam, kuvvetli. 2. Katı, sert. Şiddetli. 3. Hızlı. 4.
Orman. 3. Arı, şimşek, yaprak.



BERK YARUK : (Tür.) Er. - Selçuklu Sultanı. (Öl. 1104). Melikşah´ın oğlu.



BERKA : (Ar.). - Kuzey Afrika´da eski bir şehir. - Kadın ve erkek adı olarak
kullanılır.



BERKAN : (Ar.) Er. 1. Şakıma, parıldama. 2. Kıvırcık tüylü kuzu postu kürkü.



BERKANT : (Tür.) Er. - Güçlü, bozulmaz, yemin.



BERKE : (Tür.) Er. 1. Kama. 2. Altınordu hükümdarı. Cengiz Han´ın torunu ve
Cuci´nin 3. oğludur.



BERKEL : (Tür.) Er. - güçlü el.



BERKER : (Tür.) Er. - Güçlü, sağlam kişilikli.



BERKKAN : (Tür.) Er. - Güçlü soydan gelen.



BERKMAN : (Tür.) Er. - Güçlü, sağlam, kişilikli.



BERKSAN : (Tür.) Er. - Güçlü tanınan kimse.



BERKSU : (Tür.) Er. - Soğuk ve keskin su.



BERKİ : (Tür.) Er. - Şimşek gibi parlak.



BERKÜN : (Tür.) Er. - Sağlam, güçlü tanınmış.



BERKİN : (Tür.) Er. - Sağlam güçlü kuvvetli.



BERMAL : (Fars.) Ka. - Dağ tepesi, doruk. - (bkz. Şahika, zirve).



BERNA : (Fars.) - Genç delikanlı, yiğit. - Kadın ve erkek için kullanılır.



BERRA : (Ar.). - Doğru sözlü, hayır işleyen kimse. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BERRAK : (Ar.) Ka. 1. Duru, saf, bulanık olmayan, nurlu. 2. Şimşek, parıltı. 3.
Kulağa hoş gelen ses.



BERRAKA : (Ar.) Ka. - Aydınlık görünüşlü güzel kadın.



BERRAN : (Fars.) Ka. - Kesen, kesici, keskin.



BERRİN : (Fars.) Ka. - Yüksek yüce.



BERTER : (Fars.) Er. - Üstün, yüksek nitelikli, değerli.



BERİ : (Ar.) Er. 1. Salim, kurtulmuş. 2. Temiz, Arınmış.



BERİA : (Ar.) Ka. - Olgunluk ve güzelliğiyle akranlarından üstün olan sevgili.



BERİD : (Ar.) Er. 1. Haberci. 2. Eskiden müslüman devletlerde posta ve haber
alma örgütünün adı.



BERİN : (Fars.) Er. 1. En yüksek, çok yüce. 2. Soylu.



BERİRE : (Ar.) Ka. - İnam ve ihsan sahibi. Saliha ve vazifesini yapan hanım.



BERZALİ : (Ar.) Er. - Ebu´l-Kasım b. Muhammed. - Arap tarihçilerinden-dir.



BERZEN : (Fars.). - Yöre, mahalle, yol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BERŞAN : (Fars.) Ka. - Ümmet. Bir peygamberin din ve kitabını kabul ve tasdik
eden kimse.



BERŞE : (Tür.) Ka. - Hep, bütün, çok.



BESALET : (Ar.). - Korkusuzluk, yüreklilik. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BESAMET : (Ar.) Ka. - Güleryüzlülük, şenlik.



BESTE : (Fars.) Ka. 1. Kapalı, bağlı, bitiştirilmiş bağlanmış. 2. Müzikte,
şarkının makam ve ahengi.



BESİM : (Ar.) Er. - Güleryüzlü, güleç adam.



BETİK : (Tür.) Er. - Yazılı olan şey, yazılmış yapıt.



BETÜL : (Ar.) Ka. 1. Bakire. 2. Erkekten çekinen, erkeklere yaklaşmayan namuslu
kadın. 3. Ayrı kök salan fidan. 4. Hz. Meryem´in lakabı. 5. Hz. Muhammed
(s.a.s)´in kızı Hz. Fatıma´nın lakabı.



BETİM : (Tür.). 1. Bir nesnenin kendine özgü belirtilerini tam ve açık bir
biçimde, söz ya da yazıyla anlatma, tasvir. 2. Herhangi bir şeyin resmi ya da
heykeli.



BEYAN : (Ar.). 1. Bildirme, söyleme, açıklama. 2. Belagat ilimlerinden ikincisi.
3. Belli apaçık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BEYATİ : (Ar.) Er. 1. Gece uyuma, gece iş görme, geceyi işiyle geçirme. 2. Türk
müziğinin en eski makamlarından olup, hala kullanılmakta olan bir makamdır.



BEYAZ : (Ar.) Ka. 1. Ak, en açık renk. 2. Aydınlık. 3. Deri rengine göre bir
insan ırkı. 4. Yumurta akı. -Mahalli yerlerde kadın adı olarak kullanılmakladır.



BEYAZIT : (Ar.) Er. - Ebu Yezid, Yezid´in babası, kısaltılmıştır. - Arapça´dan
Türkçeleşmiş.



BEYBOLAT : : (Tür.) Er. - Çelik gibi güçlü, saygın kimse.



BEYDA : (Ar.) Ka. 1. Tehlikeli yer. 2. Sahra, çöl. 3. Mekke ile Medine arasında
düz bir yer.



BEYHAK : (Ar.) Er. - Horasan´ın Nişabur eyaletinde bir bölge.



BEYHAKİ : (Ar.) Er. - el-Beyhaki: Arap müellifi olup muhaddis ve Şafii
fakihlerindendir.



BEYHAN : (Tür.) Ka. - Hükümdarların üstünü. Seçkin han. Beyhan Sultan: Mustafa
III. kızı.



BEYREK : (Tür.) Er. 1. Çok nazik, efendi, bey. 2. Hüzünlü.



BEYSUN : (Tür.) Ka. - Nazik insan.



BEYTİYE : (Ar.) Ka. - Eve ait, evle ilgili.



BEYTÖRE : (Tür.) Er. - Baş adet, adetleri yerine getiren.



BEYZA : (Ar.) Ka. 1. Daha ak, çok beyaz. 2. Günahtan kaçınmış. Günahla
kirlenmemiş.



BEYZADE : (Tür.) Er. 1. Beyoğlu. 2. Soylu kimse. - Farsça´dan birleşik isim
olarak Türkçeleştirilmiştir.



BEYZAVİ : (Ar.) Er. - Beyzavi (Abdullah b. Ömer). İran´da yaşamış Tefsir ve
Kelam alimi. Şafii mezhebindendir. Tefsirin yanında fıkıh usulü, kelam ve irab
hakkında eserler vermiştir.



BEZEN : (Tür.) Ka. - Süs, benek, zinet.



BEZMİ ALEM : (Ar.) Ka. - Dünya meclisi, sohbet toplantısı. Bezm-i Alem Sultan.
Sultan Abdülmecid´in annesi.



BEŞAREDDİN : (Ar.) Er. - Dinin müjdesi. Türk dil kuralına göre "d/t" olarak
kullanılır.



BEŞARET : (Ar.) Ka. 1. Müjde, muştu, iyi haber. 2. Güler yüzlülük, gülümseme.



BEŞUŞ : (Ar.) Ka. 1. Okşadıkça süt veren deve. 2. Araplarca çok meşhur ve meş´um
bir kadın.



BEŞİR : (Ar.) Er. 1. Müjde getiren müjdeci. 2. Güleryüzlü güleç adam. Kur´ani
bir kavramdır. İnsanlara Allah´ın emir ve nimetlerini, cennet ve mükafatı haber
veren peygamberler ve Kur´an için kullanılmıştır.



BEŞİRE : (Ar.) Ka. 1. Müjde getiren, müjdeci. 2. Güleryüzlü, güleç hanım



BOĞAÇ : (Tür.) Er. - Küçük yaşta boğa öldürdüğü için kendisine bu ad verilen,
Dede Korkut hikayelerindeki bir kahraman. Dirse Han´ın oğlu.



BOĞATAŞ : (Tür.) Er. - Ünlü Türk beylerinden biri.



BOLGAN : (Tür.) Er. - Eski Türk adlarından.



BORA : (İtal.) Er. - Araziden çıkan şiddetli rüzgar.



BORAN : (Tür.) Er. - Rüzgar, şimşek, gökgürültüsü, sağanak yağmurun birlikte
olduğu iklim hadisesi. Boran Hatun: Emevi halifesi Me´mun´un zevcesi.



BOYLA KUTLUG YARGAN : (Tür.) Er. - Eski Türklerde birleşik rütbe unvanı. Suci
yazıtında Kırgız kabilesinden Yaplakar Kan Ata´nın ünvanı olarak geçer.



BOYLA BAĞA TARKAN : (Tür.) Er. - Anlamı iyice bilinmemekle birlikte. Orhun
yazıtlarında vezir Tonyukuk´a verilen unvan olarak geçer.



BOYLAN : (Tür.) Er. - Kibirli, mağrur.



BOYRAZ : (Tür.) Er. - Kuzey rüzgarı.



BOYSAN : (Tür.) Er. - Uzun boylu, yakışıklı delikanlı.



BOYSEL : (Tür.). - Uzun boylu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BOZAN : (Tür.) Er. - Büyük Selçuklu Emiri. Selçuklu Sultanı Melikşah´a büyük
yardımları dokundu. Kazanılan birçok zaferde etkin rol oynadı.



BOZBEY : (Tür.) Er. - Kır beyi, gri.



BOZBORA : (Tür.) Er. - Fırtına.



BOZDOĞAN : (Tür.) Er. - Bir şahin türü.



BOZER : (Tür.) Er. - Beyaz tenli.



BOZKURT : (Tür.) Er. - Göktürk efsanelerinde yer alan kutsal hayvan.



BOZUN : (Tür.) Er. 1. Büyük Selçuklu emirinin adı. 2. Sürülmemiş tarla.



BOZYEL : (Tür.) Er. - Yağmur getiren lodos rüzgarı.



BUDAK : (Tür.) Er. 1. Ağacın dal olacak sürgünü. 2. Dal. 3. Dalın göv­de
içindeki sert bölümü.



BUĞRA : (Fars.) Er. 1. Büyük erkek deve, iki hörgüçlü deve. 2. Turna kuşu, turna
sürüsünün önünde uçan turna horozu. 3. Harizm hükümdarlarından birinin lakabı.



BUĞRAHAN : (f.t.i.) Er. 1. X. yy.´ın başlarında Orta Asya´daki yağma boyundan
çıkan ve ilk İslam devletinin Türk hükümdarlarının birçoğuna verilen ünvan. 2.
İliğ ve Karahanlı sülalesinden birçok hükümdarların unvanıdır. - Tarık Buğra,
Saltuk Buğra.



BUDUN : (Tür.) Er. - Halk, kavim, ahali.



BUHAYRA : (Ar.) Ka. 1. Küçük deniz. 2. Mısır´ın kuzeybatısında bir şehir.



BUHRİ : (Ar.) Er. 1. Tütsüye ait. 2. Denize ait.



BUHTAN : (Ar.). - Yalan, iftira. - İsim olarak kullanılmaz.



BUKA : (Ar.). - 1. Ülke, yer. 2. Büyük bina. 3. Ben, benek. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır. Buka Han: Altınordu devletinin Bayagut boyundan Nogay Yarguçi
adlı prensin oğlu.



BUKET : (Fars.) Ka. - Çiçek demeti.



BUKLE : (Fars.) Ka. - Kıvrılmış, küçük lüle şeklinde saç.



BULAK : (Tür.) Er. - Kaynak, pınar, çeşme.



BULGAR : (Tür.) Er. - Olgun, bilgili, görgülü, hoşgörülü kimse.



BUMİN : (Tür.) Er. - Göktürk devletinin kurucusu (Öl. 552). Avarlarla arası
açılınca, savaşarak onları çökertti ve merkezi Ötüken olmak üzere Göktürk
devletini kurdu (552). Aynı yıl öldü.



BURAK : (Ar.) Er. - Berk-Yıldırımdan türetilmiştir. - Hz. Muhammedin Mirac´daki
bineği. Kur´an´da böyle bir isim geçmemekle beraber, İslam kaynaklarında böyle
bir binitin olduğuna dair rivayetler vardır. Burak Reis: (Öl. 1499). Osmanlı
denizcilerinden.



BURÇ : (Ar.) Er. 1. Süryanice Burgus kelimesinin Arapçalaştınlmış hali. 2.
Kalenin köşelerine yapılan daha yüksek ve daha kalın çıkıntı kule. 3. Yuvarlak
bina. 4. Güneşin ayrıldığı oniki kısımdan herbiri. 5. Tek hisar.



BURÇAK : (Tür.). - Baklagillerden, taneleri yemiş olarak kullanılan bir bitki. -
Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BURCU : (Tür.) Ka. - Güzel koku.



BURÇİN : (Tür.) Ka. - Dişi geyik.



BURHAN : (Ar.) Er. 1. Delil hüccet. 2. Hakkı batıldan, doğruyu yanlıştan ayıran
delil. 3. İlahi aydınlık.



BURHANEDDİN : (Ar.) Er. - Dinin delili. Burhaneddin Mahmud b. Taceddin el-Buhari
(Öl. 1149). Hanefi fıkıh alimi. Önemli yapıtı. el-Muhit el-Buhari´dir. - Türk
dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.



BURKAN : (Tür.). - Uygur Türklerinin Budaya verdikleri ad. - İsim olarak
kullanılmaz.



BURKAN : (Ar.) Er. - Yanardağ, volkan.



BURKHAN : (Tür.). - Put, heykel, Buda heykeli. - İsim olarak kullanılması
yanlıştır.



BUSE : (Fars.) Ka. - Öpüşmek, öpmek. - İslâmî ahlâka aykırı olduğu için isim
olarak kullanılmaz.



BUYAN : (Tür.). 1. Mutluluk, uğur, talih. 2. İyi biliş, sevab. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



BUYRUK : (Tür.) Er. 1. Belirli bir davranışta bulunmaya zorlayıcı güç. 2.
Egemen. 3. Emir. 4. Kendi başına hareket eden.



BİCAN : (Fars.) Er. 1. Cansız, ruhsuz. 2. Canını esirgemeyen, şehit.



BİDAYET : (Ar.) Ka. - Başlama, başlangıç.



BİDİL : (Tür.) Er. - Hindistan´da yerleşmiş Farsça yazan büyük Türk şairi.



BİGE : (Tür.) Ka. - Evlenmemiş, çouğu olmamış.



BİHRUZ : (Fars.) Ka. - İyi gün, güzel gün anlamında. Bihruze Hatun: Şah
İsmail´in zevcesi. Çaldıran´da yenilip her şeyini bırakan Şah İsmail´in zevcesi.



BİHTER : (Fars.) Ka. - Pek iyi, daha iyi.



BİHTERİN : (Fars.) Ka. - En iyi, pek iyi.



BİKE : (Tür.). - Benzersiz, eşsiz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BÜKLÜM : (Tür.) Ka. - Bükülmüş kıvrılmış şeylerin oluşturduğu halka.



BİLAD : (Ar.) Er. - Şehirler bölge, eyalet, memleket isimlerini ifade için
terkiplerde kullanılır.



BİLAL : (Ar.) Er. - Su gibi ıslatan, ıslatış, ıslaklık. Bilal b. Raba: İslamın
ilk müezzini, Habeş asıllı olup İslamı köle olarak ilk kabul edenlerden
birisidir.



BİLAN : (Tür.) Er. - Süslü ve işlemeli kılıç kemeri.



BİLAY : (Tür.). - Ay gibi asil ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BÜLBÜL : (Ar.) Ka. 1. Sesinin güzelliğiyle ünlü ötücü kuş. 2. Sesi çok güzel
olan kimse. Bülbül Hatun: Bayezid II.´in eşi. (Öl. Bursa 1515). Şehzade Ahmed´in
annesi.



BİLDAR : (Fars.) Er. 1. Bel, belleyen, yer kıran, kürek çeken. 2. İstihkam
neferi.



BİLEK : (Tür.) Er. - Güç, kuvvet.



BİLEN : (Tür.) Er. - Bilgili, görgülü, anlayışlı. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BÜLENT : (Fars.) Er. - Yüce yüksek, ala, ulu.



BİLGE : (Tür.). - Bilgili, iyi geniş, derin, bilgi sahibi kimse. - Kadın ve
erkek adı olarak kullanılır.



BİLGE HATUN : (Tür.) Ka. - Kutluk Han´ın annesi. Türk hükümdarı (VIII.yy-).



BİLGEHAN : (Tür.) Er. - Göktürk hakanı (683-734). Babası Kutluğ İlteriş Han´dır.



BİLGEKAĞAN : (Tür.) Er. - (bkz. Bilge). Bilge Kağan (683-734). Göktürk hakanı.
İkinci Göktürk hanedanlığının kurucusu.



BİLGEKAN : (Tür.) Er. - Bilgin soydan gelen.



BİLGEN : (Tür.) Ka. - (bkz. Bilge).



BİLGER : (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili, bilge, bilgin.



BİLGİN : (Tür.). - Bilgili kişi (alim, karşılığı olarak da kullanılmaktadır).
-Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BİLGİNUR : (t.f.i.) Ka. - Bilginin ışığı, bilginin aydınlığı.



BİLGİYE : (Tür.) Ka. - Bilgin hanım.- Yanlış yapılmış isimlerdendir.



BİLKAN : (Tür.) Er. - Bilgili.



BİLLUR : (Ar.) Ka. 1. Bazı cisimlerin tabi olarak aldıkları geometrik şekil. 2.
Duru, berrak, kesme cam, kristal. 3. Necef taşı. (Mec.) Temiz, pırıl pırıl
insan.



BİLMEN : (Tür.) Er. - Bilen, anlayan, bilgili.



BİLSEN : (Tür.) Ka. - Kendini bil.



BİNALP : (Tür.) Er. - Yiğitler.



BİNALİ : (Ar.) Er. - Ali´nin oğlu.



BİNAY : (Tür.) Ka. - Bin tane ay, çok kuvvetli ışık.



BİNHAN : (Tür.) Ka. - Hanların hanı.



BİNKAN : (Tür.) Er. - Soylu kanlar.



BİNNAZ : (Tür.) Ka. 1. Nazlı. 2. Cilveli. 3. Allah´a yalvaran.



BİNNUR : (Tür.) Ka. 1. Nurla özdeşleşmiş. 2. Bin tane nur.



BİNTUĞ : (Tür.) Er. - (bkz. Binkan).



BÜNYAMİN : (Ar.) Er. - Yakub peygamberin en küçük oğlu.



BİRANT : (Tür.) Er. 1. Özel, tek yemin. 2. Özelliği olan yemin.



BİRAT : (Tür.) Er. 1. Asil, soylu, bir aileye mensup. 2. İlk erkek çocuğa
verilen isim.



BİRAY : (Tür.) Ka. - Ay gibi tek, eşsiz.



BİRCAN : (Tür.) Er. - Tek, eşsiz. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



BİRCE : (Tür.) Ka. - Tek, eşsiz, biricik.



BİRCİS : (Ar.) Ka. - Gezegen, Jüpiter, müşteri yıldızı, bercis.



BİRDAL : (Tür.) Er. - Bir tane, tek dal.



BÜRDE : (Ar.) Ka. 1. Hırka, Arapların gece üzerlerine örttükleri, gündüz
giyindikleri elbise. 2. Ka´b b. Züheyrin yazdığı kaside. Peygamberimiz Hz.
Muhammed (s.a.s) tarafından beğenilmiş ve Peygamberimiz hırkasını çıkararak
şaire giydirmiştir. Bu yüzden bu kaside



BİRGE : (Tür.) Er. 1. Kamçı. 2. Birlikte, beraber.



BÜRGE : (Tür.). - Bir yerde duramayan canlı, taşkın kimse. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



BİRGİ : (Tür.) Ka. - Batı Anadolu´da İzmir ilinin Ödemiş ilçesinin merkezi,
Bozdağ eteklerinde kurulmuştur.



BİRGÜL : (Tür.) Ka. - Bir tane, tek gül. Kıymetli gül.



BİRGİT : (Tür.) Er. - Birleşik, birleşmiş, birlik almış.



BİRGİVİ : (Tür.) Er. - Birgivi: Büyük din ve dil alimi (d. 1522) İmam Birgivi
lakabıyla şöhret olmuş, vasiyetnamesi ve ilmihali o dönem halkının ihtiyacını
karşılamıştır.



BİRHAN : (Tür.) Er. - Tek yönetici.



BİRKAN : (Tür.) Er. - Soylu.



BİRKE : (Ar.). 1. Büyük havuz. 2. Gölcük. 3. Göğüs. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BÜRKE : (Ar.) Ka. 1. Martı. 2. Havuz, gölcük.



BİRMA : (Hint.). - Çin Hindi´nde bir yer. Birmanya diye de tanınır. Birmanya
müslümanları ülkelerinin % 30´una ulaşmışlardır. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



BİRMEN : (Tür.) Er. - Tek olan, benzeri olmayan kimse.



BİROL : (Tür.) Er. - Tek ad, bir ol.



BİRSEN : (Tür.) Ka. - Sadece sen, tek sen.



BİRSEV : (Tür.) Ka. - Tek sevgili.



BİRSİN : (Ar.) Ka. - Yonca.



BİRTAN : (Tür.) Er. - Bir tane, tek.



BİRUN : (Fars.) Er. 1. Dışarı. 2. Dış harici. 3. Osmanlı Devleti´nde saray
dışında vazifeli memurlar.



BİRÛNÎ : (Fars.) Er. - Reyhan Muhammed b. Ahmed el-Biruni: Büyük İslam bilgini
(973-Gazne 1048). İbn Sina´dan ders altı. Hindistan´a gitti. Sanskritçe öğrendi.
Pozitif ilimlerin hepsiyle ilgilendi ve bu konuda birçok kitap yazdı.



BİRİM : (Fars.) Ka. - Bir tanem, biriciğim.



BİSTAMİ : (Fars.) Er. - (bkz. Bistem). - Bayezid Bistami: Ünlü mutasavvıf,
hayatı hakkında çok az şey bilinmektedir.



BİSTEM : (Fars.) Er. - Horasan eyaletinde El-Bürz eleklerinde bir şehir. Hüsrev
2. Pervizin dayısı Bistam tarafından kurulduğu için bu ismi almıştır.
Elmaslanyla ünlüdür.



BÜTE : (Tür.) Ka. - Fidan.



BİTENGÜL : (Tür.) Ka. - Güllerin bitmesi.



BÜTEYRA : (Ar.) Ka. 1. Güneş. 2. Sabah.



BİŞAR : (Fars.) Er. 1. Esir tutsak. 2. Altın, gümüş kakmalı işlemeler. 3.
Saçılan şey, saç. 4. Güçsüz, dermansız.



BİŞR : (Ar.) Er. - Güler yüzlü kişi, güleç, sevimli. Bişr b. Bera´:
Sahabedendir. Babası Bera´ b. Marun Akabe beyatına katılanlardandı. Bişr, iyi
bir savaşçı ve okçuydu. Yahudi bir kadının verdiği zehirli eti yiyince
zehirlenerek şehid oldu.



BÜŞRA : (Ar.) Ka. - Müjde, sevinçli haber.



BÖKE : (Tür.) Er. 1. Kahraman, güçlü kimse. 2. Önder, başkan, reis. 3. Kabadayı,
cesur efe. 4. Güreşçi, pehlivan.



BÖRÇETİN : (Tür.) Er. - Eski tarihçilere göre Türkleri Ergenekon´dan kurtaran
demircinin adı.



BÖRİTİGİN : (Tür.) Er. - Karahanlı hükümdarı. Maveraünnehir´e hakim oldu.
Bastırdığı paralarda İbrahim b. Nasr adıyla anılır (XI. yy.).