ONGEN : (Tür.) - Basan,
zafer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖCAL : (Tür.) Er..- Yapılan kötülü­ğün acısını çıkar, öcünü al.



ÖCALAN : (Tür.) Er. - İntikam alan.



ÖDÜL : (Tür.) l Bir basan ya da iyilik karşısında verilen armağan. 2. Yarışma
veya müsabakalarda bir tarafın, kazanana verdiği hediye, mükafat. -Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖĞÜN : (Tür.) 1. Kendini yücelt, gurur duy. 2. Zaman vakit. 3. Kez, defa. 4.
Önde, ileride olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖĞÜT : (Tür.) - Bir kimseye yapması ya da yapmaması gereken şeyler için söylenen
söz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖGE : (Tür.) 1. Çok akıllı. Yaşlı kimse. 2. Bir ulusun büyüğü, ileri geleni. 3..
Hekim. 4. Ün, şöhret. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖGEDAY : (Tür.) Er. 1. Çok akıllı, bilgili. 2. Moğol hükümdarı Cengiz Han´ın
oğlu.



ÖGER : (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili kimse.



ÖGET : (Tür.) - Beğenilen, aranılan, övülen, iyi güzel. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖGETÜRK : (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili Türk.



ÖKER : (Tür.) Er. - Akıllı kimse.



ÖKKEŞ : (Ar.) Er. 1. Erkek örümcek. 2. Bir dağ adı.



ÖKLÜ : (Tür.) Er. - Akıllı.



ÖKMEN : (Tür.) Er. - Akıllı, zeki, bilgili kimse.



ÖKMENER : (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili kimse.



ÖKTEM : (Tür.) Er. - Güçlü, onurlu, gösterişli, korkusuz.



ÖKTEN : (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili, fazıl, kahraman, cesur.



ÖKTÜRK : (Tür.) Er. - Akıllı, güçlü Türk.



ÖMER : (Ar.) Er. - İslam Devleti´nin II. Halifesi Ömer b. Hattab. Dünya durdukça
adaletinden dolayı ondan bahsedilecek. Cennetle müjdelenmiştir. Hak ile Batılı
çok iyi ayırt edebilen bir alim olduğu için Ömeru´1-Faruk adını almıştır.



ÖMÜR : (Ar.) 1. Hayat müddeti, yaşama süresi. 2. Hayat, dirilik. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖMÜRAL : (a.t.i.) Er. - Uzun ömürlü ol.



ÖMÜRCAN : (a.t.i.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖNAL : (Tür.) Er. - İleri git, lider ol anlamında.



ÖNAY : (Tür.) - Ayın ilk günlerindeki hali, hilal. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖNCEL : (Tür.) 1. Birine göre kendinden önce yerini tutmuş olan kimse. 2. Bizden
önce yaşamış olanlar. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖNCÜBAY : (Tür.) Er. - Klavuz, rehber, önder kişi.



ÖNDER : (Tür.) - Bir davada, fikri siyasi bir harekette önde giden, önayak olan,
kitleyi idare eden kimse, lider, şef. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖNEL : (Tür.) - Bir işin tamamlanması için verilen süre, vade, mühlet. -Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖNEN : (Tür.) - Hak, adalet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖNER : (Tür.) 1. Önde gelen, başta gelen. 2. Yön. 3. Sıra. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖNGAY : (Tür.) - Jüpiter gezegeni. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖNGEL : (Tür.) Er. - Ağır başlı.



ÖNGÜ : (Tür.) Er. 1. İlk, önce, önceki. 2. Direnme, inat.



ÖNGÜL : (Tür.) 1. Direnen, inatçı kimse. 2. Ön ayak olan, teşvik eden. 3.
Kılavuz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖNGÜT : (Tür.) Er. 1. Saklanarak yanaşma, izinden yürüme. 2. Hücum etmek için
elverişli yer.



ÖNSOY : (Tür.) Er. - İlk soy.



ÖNÜR : (Tür.) - Kendinden önceki, eski. Öne geçen, ileriye giden. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖREN : (Tür.) 1. Eski yapı ya da kent kalıntısı. 2. Şehir kent. Köy. 3. Bitek
ova. 4. Ormanlık yer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖRENEL : (Tür.) Er. - Cömert ve geniş el.



ÖRENER : (Tür.) Er. - Geniş, güven veren yiğit.



ÖRENGÜL : (Tür.) Er. - Yaban gülü.



ÖRGEN : (Tür.) Er. 1. Organ. 2. İnce halat, urgan.



ÖRSAN : (Tür.) Er. - Yüce adı olan.



ÖTÜKEN : (Tür.) Er. 1. Oğuz destanında Tiyenşan dağlarıyla Orhun havzası
arasında bulunduğu belirtilen, ormanlık kutsal bölge. 2. Moğolca´da yer
Tanrıçası. - İsim olarak kullanılmaz.



ÖVEÇ : (Tür.) Er. - 2, 3 yaşındaki erkek koyun.



ÖVÜNÇ : (Tür.) - Övünmeye yol açan, övünülecek şey. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖYMEN : (Tür.) Er. - Evcimen, evine bağlı.



ÖZ : (Tür.) 1. Bir kimsenin betiği, manevi varlığı. 2. Bir şeyin temel öğesi. 3.
Kan bağı ile bağlı olan. 4. Katıksız, an. 5. Çay, dere. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖZAK : (Tür.) Er. - Öz ak. Özü temiz, doğru kimse.



ÖZAKAY : (Tür.) - Özü temiz kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZAKTUĞ : (Tür.) Er. - Beyaz tuğ.



ÖZALP : (Tür.) Er. - Özünde yiğit olan kimse.



ÖZALPMAN : (Tür.) Er. - Özünde yiğit olan kimse.



ÖZALPSAN : (Tür.) Er. - Yiğitliğiyle tanınan kimse.



ÖZALTAN : (Tür.) - Sabah seher vöaktinde göğün kızıllaşarak aydınlanması. -
Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZALTAY : (Tür.) Er. - Altaylara mensup. Öztürk.



ÖZALTIN : (Tür.) - Özü altın gibi değerli olan kimse. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖZALTUĞ : (Tür.) Er. - Kırmızı tuğ.



ÖZARI : (Tür.) - Arı gibi çalışkan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZASLAN : (Tür.) Er. - Aslan gibi güçlü, soylu kimse.



ÖZATA : (Tür.) Er. - Ata ve Öz kelimelerinden birleşik isim.



ÖZATAY : (Tür.) Er. - Özü herkesçe tanınan kimse.



ÖZAY : (Tür.). - Özü ay gibi temiz, parlak, aydınlık kimse.



ÖZAYDIN : (Tür.) - Özü temiz, aydınlık kimse. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZBAL : (Tür.) Er. - Balın özü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZBALA : (Tür.) Er. - Öz çocuk.



ÖZBAY : (Tür.) Er. - Yiğit, Türk Alpi.



ÖZBEK : (Tür.) 1. Yiğit, cesur, özü güçlü. 2. Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu
ve bu boydan olan kimse. 3. Dere, çay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZBEKKAN : (Tür.) Er. - Özbek soyundan gelen.



ÖZBEN : (Tür.) - Soyluluk ve asalette öz, temel. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZBERK : (a.f.i.) Er. - Özü güçlü kimse.



ÖZBİL : (Tür.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZBİLEK : (Tür.) - Güçlü bilek. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZBİLEN : (Tür.) - Kendisi bilen, kendiliğinden bilen. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖZBİLGE : (Tür.) - Bilgelik taşıyan. Doğasında bilgelik bulunan. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖZBİLGİN : (Tür.) - Öz bilgin. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZBİLİR : (Tür.) - Asıl bilgiye ulaşan, temel bilgi sahibi. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖZBİR : (Tür.) Er. - Soy, temel, asıl birliği.



ÖZÇAM : (Tür.) Er. - Öz çam.



ÖZCAN : (Tür.) - Candan, samimi, içten. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZCANAN : (t.f.i.) Ka. - Kişiye en yakın, sevgili.



ÖZCEBE : (Tür.) Er. - Zırh, cevşen, silah, mühimmat işleriyle uğraşan.



ÖZÇELİK : (Tür.) Er. - Özü çelik gibi sert ve güçlü.



ÖZÇEVİK : (Tür.) Er. - Canlı, çevik, hareketli kimse.



ÖZÇIN : (Tür.) Er. - Özü doğru, saf, temiz kimse.



ÖZDEĞER : (Tür.) Er. - Bir şeyin gerçek değeri.



ÖZDEK : (Tür.) Er. 1. Temel, esas, kök. 2. İç, öz, çekirdek. 3. Madde.



ÖZDEL : (Tür.) - Hediye. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZDEMİR : (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü.



ÖZDEN : (Tür.) 1. Soyca temiz, köleliği olmayan, özgür. 2. Özle, özvarlıkla,
gerçekle ilgili. 3. Suların geçtiği yer, su geçidi. 4. Özsu. - Erkek ve kadın
adı olarak kullanılır.



ÖZDEŞ : (Tür.) - Her türlü nitelik bakımından eşit olan, benzer olan. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖZDOĞA : (Tür.) Er. - Gerçek, bozulmamış tabiat.



ÖZDOĞRU : (Tür.) Er. - Özünden temiz, dürüst kimse.



ÖZDORUK : (Tür.) Er. - Zirve. Yüksek şahsiyet.



ÖZDURU : (Tür.) Er. - Özü duru, katıksız olan.



ÖZDİL : (Tür.) Er. - Gönülden, içten.



ÖZDİLEK : (Tür.) - Candan dilenen dilek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZDİLMAÇ : (Tür.) Er. - Tercüman, çevirmen.



ÖZDİNÇ : (Tür.) Er. - Özlü, canlı, dinç olan kimse.



ÖZDİNÇER : (Tür.) Er. - Özü canlı, dinç olan kimse.



ÖZEK : (Tür.) 1. Güç. 2. Çalışkan. 3. Küçük dere. 4. Ağacın, bitkinin özü, içi.
Bitki filizi. 5. Bir şeyin ortası. 6. Sel yarıntısı. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZEL : (Tür.) - l. Yalnız bir kişiye, bir şeye ait ya da ilişkin olan. Devlete
değil, kişiye ait olan. 2. Her zaman görülenden, olağandan farklı, dikkate
değer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZEN : (Tür.) 1. Bir işin elden geldiğince iyi olması için gösterilen çaba. 2.
İçerlek, tam orta, en içeride olan. 3. İlk söz. 4. Bir birine yakın iki dağın
arasındaki uzaklık, ara. Dere, ırmak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZENAY : (Tür.) Ka. - Özen ay.



ÖZENDER : (Tür.) Er. - Ender bulunan yaratılışta olan, değerli.



ÖZENGİN : (Tür.) Er. - Özü engin, geniş ve derin.



ÖZENLİ : (Tür.) Er. - Özenle çalışan kimse.



ÖZENİR : (Tür.) Ka. - Çaba gösteren, en iyisini yapmaya çalışan.



ÖZER : (Tür.) - Yiğit, doğru kimse. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZERDEM : (Tür.) Er. - Bütün erdemleri özünde toplayan.



ÖZERDİM : (Tür.) Er. - Özüne erdim, ulaştım.



ÖZERDİNÇ : (Tür.) Er. - Özünde canlı, dinç olan erkek.



ÖZEREK : (Tür.) Er. - Asıl amaç, ulaşılmak istenen şey.



ÖZERHAN : (Tür.) Er. - Yiğit, cesur han.



ÖZERK : (Tür.) Er. - Kendi kendini yönetme yetkisi olan.



ÖZERKMEN : (Tür.) Er. – Özünde güçlü olan.



ÖZERKİN : (Tür.) Er. - Özgür, güçlü kimse.



ÖZERMAN : (Tür.) Er. - 1. Bir şeyi çok isteyen. 2. Pişmanlık duyan.



ÖZEROL : (Tür.) Er. - Gerçek yiğit ol.



ÖZERTEM : (Tür.) Er. - Özünde erdemli olan.



ÖZGE : (Tür.). 1. Başka, gayrı, diğer. Yabancı, ağyar. 2. İyi, güzel. 3. İki dağ
arasındaki dereciklerin birleştiği yer, derenin başlangıcı. 4. Şakacı. 5. Cana
yakın, sıcakkanlı. 6. Yürekli, gözü pek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZGEBAY : (Tür.) Er. - İyi, güzel, yürekli erkek.



ÖZGEER : (Tür.) Er. - İyi güzel erkek.



ÖZGEN : (Tür.) - Özü geniş, rahat, sakin kimse. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZGENALP : (Tür.) Er. - Sakin, ağırbaşlı yiğit.



ÖZGER : (Tür.) - İyi, güzel kimse. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZGÜ : (Tür.) 1. Kutsal. 2. Özellikle birine ya da bir şeye ait olan. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ÖZGÜÇ : (Tür.) Er. - Temel güç. Ana kuvvet.



ÖZGÜL : (Tür.) Ka. 1. Özü gül gibi olan. 2. Özellikle bir türe ait olan.



ÖZGÜLEÇ : (Tür.) - Güler yüzlü, içten gülen kimse. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZGÜN : (Tür.) - Nitelikleri bakımından benzerlerinden ayrı ve üstün olan.
Yalnız kendine özgü bir nitelik taşıyan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZGÜNEL : (Tür.) Ka. - Üstün, kerem sahibi cömert el.



ÖZGÜNEŞ : (Tür.) - Güneş gibi parlak ve kapsamlı. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZGÜR : (Tür.) 1. Kendi kendine hareket etme, davranma karar verme gücü olan. 2.
Tutuklu olmayan, hür. Başkasının kölesi olmayan. Bağımsız. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖZGİRAY : (Tür.) Er. - Kuvvetli, kudretli yiğit. Kırım hanlarının kullandığı
isimlerden.



ÖZGÜRCAN : (Tür.) Er. - Özgürlüğüne düşkün kimse.



ÖZGÜREL : (Tür.) Er. - Özgür davranan kimse.



ÖZGÜVEN : (Tür.) - Kendine güve­nen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZHAKAN : (Tür.) Er. - Hakan soyundan gelen.



ÖZHAN : (Tür.) Er. - Hükümdar soyundan gelen.



ÖZKAN : (Tür.) Er. - Temiz kan, soylu kimse.



ÖZKAYRA : (Tür.) Er. - İçten gelen bağış, iyilik.



ÖZKE : (Tür.) - Sağlam, sağlıklı. Temiz yürekli. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZKER : (Tür.) Er. - Sağlam, temiz yürekli er.



ÖZKOÇ : (Tür.) Er. - Cesur, savaşkan yapılı..



ÖZKUL : (Tür.) Er. - Gerçek kul. Hakkıyla ibadet eden kul.



ÖZKURT : (Tür.) Er. - Öz kurt.



ÖZKUT : (Tür.) Er. - Kutsanmış, kadr sahibi.



ÖZKUTAL : (Tür.) Er. - Gerçek mutluluk senin olsun.



ÖZKUTAY : (Tür.) Er. - Özü uğurlu ve ay gibi parlak olan.



ÖZKUTLU : (Tür.) Er. - Kutlu olan şeyin kendisi. Özü kutlu, uğurlu olan.



ÖZKÖK : (Tür.) Er. 1. Esas, temel, kaynak. 2. Neslin geldiği soy ağacı.



ÖZLEK : (Tür.) 1. Toprağın özlü, verimli yeri. 2. Zaman. 3. Doğa üstü güç,
felek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZLEM : (Tür.) Ka. - Yeniden görme, tekrar kavuşma arzusu, hasret tahassür. Bir
şeye karşı duyulan istek, meyil.



ÖZLEN : (Tür.) 1. Su kaynağı. Küçük dere. 2. Ağaç kökü. 3. Özlenecek kadar
sevilen bir kişi ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZLÜ : (Tür.) Er. 1. Özü benliği olan. 2. İçten gerçek. 3. Verimli.



ÖZLÜER : (Tür.) Er. - Şahsiyet sahibi, olgun kişi.



ÖZMEN : (Tür.) - Özlü kimse, özü iyi, sağlam kişilikli. - Erkek ve kadın adı
olarak kullanılır.



ÖZMERT : (Tür.) Er. - Mert yapılı.



ÖZMUT : (Tür.) Er. - Yapısında mutluluk olan.



ÖZNUR : (Tür.) - Özü ışıklı, aydınlık kimse. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZOĞUZ : (Tür.) Er. - Oğuz´a mensup. Oğuz´a ait.



ÖZOK : (Tür.) Er. - Özü ok gibi güçlü olan.



ÖZOL : (Tür.) Er. - Özün değişmesin, göründüğün gibi ol.



ÖZOZAN : (Tür.) Er. - Gerçek şair.



ÖZPALA : (Tür.) Er. - Pala gibi sert ve keskin kişilikli.



ÖZPEKER : (Tür.) Er. - Özünde çok güçlü olan yiğit.



ÖZPOLAT : (Tür.) Er. - Özü çelik gibi sağlam olan.



ÖZSAN : (Tür.) - Adı duyulmuş ünlü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZSEL : (Tür.). - Özle ilgili, öze ilişkin. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZSELEN : (Tür.) - Gerçek haber. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZSEVİ : (Tür.) - İçten gelen sevgi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZSU : (Tür.) - Bitki ve hayvan dokularında bulunan sıvılara verilen ad. - Erkek
ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZSUNGUR : (Tür.) Er. - Sakin, soğukkanlı yapısı olan.



ÖZSÜ : (Tür.) Er. - Gerçek asker. Askeri kişilik ve yapı sahibi.



ÖZTAN : (Tür.) Er. - Karanlığı bitiren, aydın başlangıç.



ÖZTANIR : (Tür.) Er. - Gerçeği ayırabilen.



ÖZTARHAN : (Tür.) Er. - 1. Büyük nüfuz sahibi. 2. Komutan, han. 3. Toprak
zengini. - (bkz. Tarhan).



ÖZTEKİN : (Tür.) Er. - Yapısında emniyet ve güven taşıyan.



ÖZTUNÇ : (Tür.) Er. - Özü tunç gibi güçlü olan.



ÖZTİMUR : (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü.



ÖZTİN : (Tür.) Er. - Ruhun özü. Sağlam bir ruh yapısı olan.



ÖZTİNER : (Tür.) Er. - Ruhsal yönden sağlıklı erkek.



ÖZVEREN : (Tür.) Er. - Özveride bulunan, fedakar.



ÖZVERİ : (Tür.) - Bir amaç ya da kişi için kendi yararlarından vazgeçme,
fedakarlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZÜAK : (Tür.) Er. - Özü tertemiz olan kişi



ÖZYAY : (Tür.) - Yay gibi çevik ve atılgan yapılı. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZÜDOĞRU : (Tür.) Er. - Dürüst ve doğruluğu ilke edinen.



ÖZİL : (Tür.) - Gerçek ülke. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZİLHAN : (Tür.) Er. - Ülkenin hanı, reisi.



ÖZİLTER : (Tür.) Er. - Yurdun gerçek savunucusu, koruyucusu.



ÖZÜM : (Tür.) - Kardeş gibi tutulup sevilen. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZÜN : (Tür.) 1. Hakkıyla kazanılmış ün. 2. Şiir. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZİNAL : (Tür.) Er. - Gerçek arkadaş, dost.



ÖZİNAN : (Tür.) - Özden gelen inanç, iman. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZÜPEK : (Tür.) Er. - Ruhen güçlü.



ÖZYURT : (Tür.) - Anavatan, anayurt. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZYUVA : (Tür.) - Ata evi, dönülecek asıl yer. - Erkek ve kadın adı olarak
kullanılır.



ÖZYÜREK : (Tür.) Er. - Güçlü korkusuz.



ÖZÖĞE : (Tür.) Er. - Bir şeyin aslı, özü.



ÖZÖNDER : (Tür.) Er. - Gerçek önder.



ÖZÖZ : (Tür.) - Gönlü geniş kimse. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



ÖZŞAHİN : (Tür.) Er. - Şahin gibi güçlü, atak, çabuk yapılı.



ÖZŞEN : (Tür.) Er. - Şen yapılı.