IDIK : (Tür.) Er. - Kutsal,
mübarek.



IDIKUT : (Tür.) Er. 1. Eski Türklerde bir şan. 2. Devlet yönetme gücü.



IKNAT : (Ar.) Ka. 1. Allah´a dua etme, yalvarma. 2. İnkisar etme. 3. Namazda
kıyamı uzatma ve hacca devam etme.



ILDIR : (Tür.) Er. 1. Parıltı, parlayış. 2. Alacakaranlık.



ILDIZ : (Tür.). 1. Yıldız. 2. Gündönümünden 10 gün önceki zaman. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ILGAR : (Tür.) Er. 1. Çok çabuk, hızlı. 2. Hücum, akın. 3. Verilen söz. 4.
Havanın parlak, açık olması. 5. Öfke.



ILGAZ : (Tür.). 1. Atın dört nalla koşması. 2. Hücum, akın. 3. Çankırı ilinin
ilçe merkezi. 4. Batı Karadeniz bölgesinin en yüksek dağ kitlesi. - Erkek ve
kadın adı olarak kullanılır.



ILGI : (Tür.) Er. 1. Soy sop. 2. Sürü. 3. Çoban. 4. Hısım, akraba.



ILGIM : (Tür.) Ka. 1. Serap. (bkz. Serap). 2. Gök erimi, serap. 3. Belli
belirsiz.



ILGIN : (Tür.) Ka. - Kumlu topraklarda yetişen ve çit bitkisi olarak kullanılan
ağaççık.



ILICAN : (Tür.) Er. - Ilıkça, biraz ılık.



IRIZ : (Tür.) Er. - Cesur, yiğit.



IRMAK : (Tür.) Ka. - Çoğunlukla denize dökülen, genişliği ve taşıdığı su
niceliği bakımından en büyük akarsu, nehir.



ITIR : (Ar.) Ka. 1. Güzel, hoş koku. 2. Sardunyagillerden, yapraklan güzel kokan
bitki, turnagagası.



ITRİ : (Ar.) Er. - Itrî (Buharizâde Mustafa Efendi). Türk besteci, hattat ve
şair.



IŞIK : (Tür.) Ka. 1. Bazı cisimler tarafından tabii halde ve akkor haline
gelinceye kadar ısıtıldığında yayılan, cisimleri görmemizi sağlayan ışıma,
aydınlık, ziya, nur (bkz. Ziya, nur). 2. Aydınlatma cihazı, mum, lamba, ampul,
fener. 3. Işık tutma, bir konuda



IŞIKAY : (Tür.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.



IŞIL : (Tür.) Ka. - Çok aydınlık, parlak ışık.



IŞILAR : (Tür.) Ka. 1. Parlayan, ışıldayan. 2. Neşeli, canlı, şen.



IŞIMAN : (Tür.) Er. - Parlak, aydınlık yüzlü kimse.



IŞIN : (Tür.) Ka. - Bir ışık kaynağından çıkarak her yöne yayılıp giden ışık
demeti.



IŞKIN : (Tür.) Ka. - Bitki sürgünü, asma filizi.